Thursday, September 7, 2017

Πάουλο Κοέλιο: Η διήγηση μιας ζωής μέσα από τα ρητά του

Στα 69 του χρόνια το σύμπαν ακόμα συνωμοτεί για τον Πάουλο Κοέλιο.

Δεν υπάρχει μοντέλο, πολιτικός, φιλόσοφος, μέσος άνθρωπος που θέλει να ενδυθεί ολίγη εμπορική κουλτούρα που να μην έχει χρησιμοποιήσει – ακόμα και αν δεν έχει διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο- την περιβόητη φράση από τον Αλχημιστή: ''Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί να το αποκτήσεις''. Και σίγουρα δεν υπάρχει σήμερα άνθρωπος στον παγκόσμιο χάρτη που να έχει  πρόσβαση σε βιβλιοπωλείο, βιβλιοθήκη ή Internet που να μην έχει ''συστηθεί'' με τον πιο πολυμεταφρασμένο εν ζωή συγγραφέα και αγαπημένο της Madonna, Πάουλο Κοέλιο.

Το όνομά του αποτελεί εδώ και 30 χρόνια ένα ακόμα σήμα κατατεθέν –μαζί με το ποδόσφαιρο, τη σάμπα και το καρναβάλι του Ρίο- της Βραζιλίας και μία απόδειξη ότι ''αν πιστεύεις στα θαύματα, τα θαύματα γίνονται''.  Σήμερα ο Κοέλιο γίνεται 69 ετών και αυτή είναι η προσωπική του ιστορία.

''Κάθε άνθρωπος έχει τον προσωπικό του μύθο να υλοποιήσει και αυτός είναι ο λόγος που έρχεται στον κόσμο''

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Πάουλο Κοέλιο Ντε Σόουζα στις 24 Αυγούστου του 1947 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Η πρώτη του ''εμφάνιση'' σ’ αυτή τη ζωή ήταν σιωπηρή. Κανείς δε άκουσε το κλάμα του. Τουλάχιστον για τα πρώτα λεπτά. Όλοι τρόμαξαν ότι το παιδί γεννήθηκε νεκρό. Λίγα λεπτά αργότερα, το αδύναμο κλαμματάκι του, ήταν σαν ουράνια μελωδία για τη μητέρα του Λύτζια, σύμφωνα με την οποία η πρώτη ανάσα του μωρού της ήταν αποτέλεσμα της δέησης που έκανε στον Άγιο Ιωσήφ.
Ο Πάουλο μεγάλωσε με εξασθενημένη υγεία και ένα άσθμα που τον ταλαιπωρούσε. Στο σχολείο, όπως όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς που πρώτα αμφισβητούν τη σύμβαση και μετά γράφουν, ήταν πολύ κακός μαθητής. Σιχαινόταν το διάβασμα και τα μαθήματα του σχολείου, όμως ''ρουφούσε'' οποιοδήποτε εξωσχολικό βιβλίο κυρίως δε τα μυθιστορήματα. Στα 12 άρχισε να γράφει ημερολόγιο με τις σκέψεις του. Δύο χρόνια αργότερα η απόφασή του να γίνει συγγραφέας σφηνώνεται για πάντα στο μυαλό του. Όπως έγραψε στο βιβλίο του Ζαχίρ ''Με το να γράφω δημιουργώ έναν κόσμο όπου είμαι ευτυχισμένος''.
Η συχνότητα της συγγραφής του ακολουθεί έναν ασυνήθιστο πνευματικό δρόμο καθώς η διαδικασία ενός νέου πονήματος για τον Κοέλιο εξαρτάται από το πότε ένα λευκό φτερό τον Ιανουάριο ''μονού'' έτους θα πέσει στα πόδια του.
Στα 15 του ο Πάουλο ανακοινώνει στη μητέρα του ότι θέλει να γίνει συγγραφέας. Εκείνη όμως του απαντά στεγνά και προσγειωμένα: ''Αγόρι μου, ο πατέρας σου είναι μηχανικός. Είναι λογικός άνθρωπος με αρκετά καθαρό και ανοιχτό μυαλό στον κόσμο. Ξέρεις τι σημαίνει αλήθεια να θέλεις να γίνεις συγγραφέας;'' Ο πατέρας του Πέντρο πάλι, ήθελε να τον δει να γίνεται μηχανικός και όχι να πεινάει παριστάνοντας τον συγγραφέα.
Με τέτοιες απόψεις στη συντηρητική καθολική οικογένειά του ο Κοέλιο άρχισε να πιστεύει ότι οι συγγραφείς είναι κάτι τύποι που φορούν γυαλιά και δεν χτενίζονται ποτέ. Ωστόσο μέσα του αυτή η εμμονική αγάπη του για τη συγγραφή έβραζε. Είχε γίνει όμως τόσο εσωστρεφής αυτή του η ανάγκη και τόσο εξωστρεφής η αντίδρασή του να ακολουθήσει τις σπουδές που θα του υποδείκνυε η οικογένειά του που στα 16 του χρόνια οι γονείς του αποφασίζουν, περισσότερο τιμωρητικά, να τον κλείσουν σε ψυχιατρικό ίδρυμα.

''Κάθε άνθρωπος πρέπει να διατηρεί ζωντανή μέσα του την ιερή φλόγα της τρέλας. Και πρέπει να συμπεριφέρεται σαν κανονικός άνθρωπος''

''Oι γονείς μου, μη ξέροντας πως να αντιδράσουν στις καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις, αποφάσισαν να με βάλουν σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα νομίζοντας  ότι ήταν για το 'καλό' μου. Kαι έτσι άρχισε η περιπλάνηση μου στα διάφορα ψυχιατρεία'', θυμάται ο συγγραφέας. Η λογική των γονιών του ήταν ότι μπαίνοντας σε ένα τέτοιο ίδρυμα και κάνοντας θεραπεία με ηλεκτροσοκ το παιδί θα ''γλιτώσει'' από τις  καλλιτεχνικές εμμονές του…

"Ήταν μια περίοδος, όπου έμαθα πράγματα, τα οποία διαφορετικά δεν θα μάθαινα ποτέ. Όπως ότι μπορείς να δεις τον κόσμο με διαφορετικά μάτια. Όπως ότι μπορείς να κρυφτείς πίσω από την ταμπέλα του τρελού και να μην αναλαμβάνεις πια καμία ευθύνη για την ζωή σου."

Θα προσπαθήσει να αποδράσει κάποιες φορές για να βγει τελικά μετά από 3 χρόνια. ''Kάποια στιγμή οι γονείς μου έδειξαν απρόθυμοι να με ξαναστείλουν στο ίδρυμα, γιατί είχαν πειστεί ότι η περίπτωση μου ήταν ανίατη. Mου είπαν ότι παρόλης της κατάστασης μου θα με υποστηρίξουν γιατί με αγαπούσαν. Kαι ενώ είχα την ελευθερία τότε να κάνω ό,τι ήθελα ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι πολύ πιο πολύπλοκη απ’ ότι είχα φανταστεί. Έτσι άρχισα να γίνομαι επιθετικός. Zητούσα να με ξαναβάλουν πίσω στο άσυλο.
'Όχι' μου είπαν 'τώρα πρέπει να αντιμετωπίσεις την ζωή'. Τότε εκείνος κατέστρεψε κυριολεκτικά το δωμάτιο του. Ήταν ένας τρόπος για να τους πει ''κοιτάχτε, εγώ δεν μπορώ να ζήσω στο κόσμο της πραγματικότητας''. Για λίγο αναγκάστηκε να ζήσει στην κανονική πραγματικότητα όμως. Αρχικά, θα εγκαταλείψει το όνειρο του συγγραφέα και θα γραφτεί, χάριν των γονιών του, στη Νομική, αλλά δεν θα αντέξει για πολύ.

''Χρειάζεται να γυρίσετε όλο τον κόσμο για να καταλάβετε ότι ο θησαυρός είναι θαμμένος στο δικό σας σπίτι''

Μετά από ένα μόλις χρόνο, στα 23 του, θα αφήσει πίσω του το πανεπιστήμιο και ασπαζόμενος τη φιλοσοφία και τον τρόπο ζωής που εκφράζει το κίνημα των χίπις, ταξιδεύει ανά τον κόσμο. Μελετά τον βουδισμό και τον βραχμανισμό και γίνεται μέλος μιας εγγλέζικης αίρεσης. Θα γνωρίσει την άναρχη ελευθερία της σεξουαλικής επανάστασης της δεκαετίας του '70 στον υπέρτατο βαθμό της ασυδοσίας και θα δοκιμάσει ναρκωτικές ουσίες.
Το 1974 φυλακίζεται τρεις φορές πληρώνοντας το τίμημα για τα σοσιαλιστικά φρονήματά του αλλά και για τους στίχους του που θεωρούνται επικίνδυνοι από το καθεστώς. Βασανίστηκε απάνθρωπα, με ηλεκτρισμό στα γεννητικά όργανα. Θα περάσουν αρκετά χρόνια θα μπορέσει να ξεπεράσει το έντονο σοκ και να ξαναβρεί την ψυχική ισορροπία του. 
Επί 11 συναπτά έτη μελετά την αλχημεία ξοδεύοντας τα ελάχιστα χρήματά του για την αγορά σχετικών και άλλων σημαντικών βιβλίων. Η αλχημεία θα τον γοητεύσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η μεγάλη του εμμονή γίνεται να μετατρέψει ευτελή μέταλλα σε χρυσάφι και να ανακαλύψει το ελιξίριο της ζωής. Αφιερώνεται σε αυτήν ψυχή τε και σώματι. Θαύματα όμως δεν γίνονται.
Η πρώτη μου γυναίκα μου έμαθε τα πάντα, να οδηγώ, να κάνω έρωτα. Ήμουν είκοσι και εκείνη τριάντα πέντε. Η δεύτερη ήταν χίπισσα, η τρίτη straight. Η Κριστίνα είναι η καλή.
Επιστρέφοντας στη Βραζιλία οι συγγραφικές του ανησυχίες τον οδηγούν στην ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία, τη στιχουργική -  γράφει στίχους για τον   διάσημο μουσικό Ραούλ Σέισας μια συνεργασία που είχε ως αποτέλεσμα κλασικά πλέον κομμάτια για το βραζιλιάνικο ροκ- και τη συγγραφή θεατρικών έργων.
Στη συνέχεια αναλαμβάνει τη διευθυντική θέση μιας δισκογραφικής εταιρείας, για να αποτινάξει τα ''δεσμά'' το 1981, αρνούμενος την ασφάλεια και τις καθόλου ευκαταφρόνητες υλικές απολαβές. Με 17.000 δολάρια στην τσέπη ταξιδεύει μαζί με την σύζυγό του Κριστίνα για δύο χρόνια.
Η αλχημεία συνεχίζει όμως να είναι μία ακόμη εμμονή του. Στην Ολλανδία θα γνωρίσει τον άνθρωπο που θα τον αναγεννήσει πνευματικά, τον αλχημιστή Ζαν. Ο Κοέλιο μελετά μόνος του ξανά την αλχημεία ψάχνοντας για τις τελευταίες απαντήσεις στα αγωνιώδη ερωτήματά του. ''Προσπαθούσα να εξερευνήσω τα μυστικά του σύμπαντος χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ ότι δεν υπάρχουν μυστικά'', θα πει λίγα χρόνια αργότερα.

''Όταν θέλεις κάτι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το κατορθώσεις''

Από το 1986 αφοσιώνεται με πίστη στον καθολικό χριστιανισμό, όταν αποφασίζει να κάνει το προσκύνημα στον δρόμο του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, το περίφημο τάμα των καθολικών. Η πνευματική αφύπνιση και η όλη θρησκευτική εμπειρία άφησαν βαθιές τις ρίζες μέσα του και λειτούργησαν ως έμπνευση για τη συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, του αυτοβιογραφικού χρονικού ''Προσκυνήματος'' με ελληνικό τίτλο  ''Το Ημερολόγιο ενός Μάγου'', που πριν από δύο χρόνια έγινε και ταινία με τον τίτλο Paulo Coelho's Best Story από τον σκηνοθέτη Daniel Augusto.
Αυτό που δεν ξέρει πολύς κόσμος, και πιθανόν και ο ίδιος ο Κοέλιο να θέλει να ξεχάσει είναι ότι το πραγματικά πρώτο του ολοκληρωμένο βιβλίο ''Hell Archives'' κυκλοφορεί  το 1982 και δεν είχε καθόλου απήχηση στο αναγνωστικό κοινό.
Συνήθως όταν γράφονται πληροφορίες για τα βιβλία του, όλοι θεωρούν την επίσημη πρώτη του ως συγγραφέα την ημέρα που κυκλοφόρησε το ''Ημερολόγιο ενός Μάγου''. Το σύμπαν μόλις είχε συνωμοτήσει και ένας συγγραφέας είχε μόλις γεννηθεί.
Μεγάλο συγγραφέα όμως τον κάνει δύο χρόνια αργότερα, ''ο Αλχημιστής'' ένα βιβλίο που έμελλε να τον κατατάξει ανάμεσα στους σπουδαιότερους σύγχρονους συγγραφείς. Μάλιστα τον ''Αλχημιστή'' είχε αναλάβει αρχικά ένας μικρός βραζιλιάνικος εκδοτικός οίκος, οποίος κυκλοφόρησε μόλις 900 αντίτυπα και αποφάσισε να μην γίνει επανέκδοση. Γιατί το αλληγορικό μυθιστόρημα που  μπλέκει αρμονικά τις θρησκευτικές καταβολές του Κοέλιο με τις μυστικιστικές αναζητήσεις του, στη βραζιλιάνικη εκδοχή του πέρασε σχεδόν απαρατήρητο.
Ο Κοέλιο βρήκε έναν μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο για το επόμενο βιβλίο του, ''Brida'', και ο ''Αλχημιστής'' εντωμεταξύ μεταφράζεται στα γαλλικά και εκτοξεύεται στη λίστα με τα μπεστ-σέλερ της Γαλλίας, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90, εγκαινιάζοντας έτσι ένα εκδοτικό φαινόμενο από τα λίγα: οι μεταφράσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή.
Από τότε έγραψε συνολικά 30 βιβλία, έχει πουλήσει πάνω από 210 εκατομμύρια βιβλία σε 170 χώρες και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 80 γλώσσες. Του έχουν απονεμηθεί πολλά λογοτεχνικά βραβεία από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για το περίφημο Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο του Δουβλίνου για το "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει". Το 2009, ο Κοέλιο μπήκε στα Ρεκόρ Γκίνες ως ο πιο πολυμεταφρασμένος εν ζωή συγγραφέας του κόσμου.

''Οι άνθρωποι λένε πίσω από την πλάτη σου ό,τι να’ ναι και μπροστά στα μάτια σου ό,τι βολεύει''

Μετά τον ''Αλχημιστή'', ο Κοέλιο έγραφε ένα καινούριο βιβλίο ανά δύο χρόνια, με σταθερό μάλιστα ρυθμό. Αυτός ο ρυθμός όμως δεν είχε έναν λογικό γήινο προγραμματισμό. Αντίθετα  η συχνότητα της συγγραφής του ακολουθεί έναν ασυνήθιστο πνευματικό δρόμο καθώς η διαδικασία συγγραφής ενός νέου πονήματος για τον Κοέλιο εξαρτάται από το πότε ένα λευκό φτερό τον Ιανουάριο ''μονού'' έτους θα πέσει στα πόδια του. Όσο για την ποικιλία της θεματολογίας που καταπιάνεται, ο ίδιος δανείζεται τη θεωρία ενός μεγάλου του είδους:

"Ο Μπόρχες είπε ότι υπάρχουν μόνο τέσσερις ιστορίες που μπορείς να διηγηθείς: μια ερωτική ιστορία μεταξύ δύο ανθρώπων, μια ερωτική ιστορία μεταξύ τριών ανθρώπων, την πάλη για εξουσία και το ταξίδι. Όλοι εμείς οι συγγραφείς ξαναγράφουμε τις ίδιες ιστορίες στο διηνεκές."

Είναι δύσκολο να πει κανείς αν ο Κοέλιο γράφει από ματαιοδοξία, για τα χρήματα ή από πραγματική ή μεταφυσική ανάγκη. Αν κρίνουμε πάντως από τον τρόπο που επιζητούσε τη συγγραφή, παραμένει εμμονή του. Παρά την τεράστια απήχηση των βιβλίων του, οι κριτικοί έχουν υπάρξει αρκετά σκληροί μαζί του, αποκαλώντας συχνά τα πονήματά του αερολογίες που προωθούν μια αόριστη πνευματικότητα.
Αν τον ενδιαφέρουν οι αρνητικές κριτικές; Η απάντηση είναι το ίδιο αρνητική! ''Ας λένε ό,τι θέλουν, γράφω με την ψυχή μου, δεν προσποιούμαι ότι είμαι κάποιος άλλος, ξέρω ποιος είμαι, οπότε δεν με αγγίζει τίποτα'', έχει απαντήσει υπεράνω ο Βραζιλιάνος συγγραφέας. Μία από τις πλέον σκληρές κριτικές που έχουν ακουστεί για το έργο του ήταν πως γράφει αυτά που θα έλεγε ο Ντέιβιντ Χέισελχοφ αμέσως μετά τη σωτηρία κάποιου λουόμενου στο ''Baywatch''. Εκείνος όμως απαντά: ''Όταν γράφω ένα βιβλίο, γράφω ένα βιβλίο για μένα. Η αντίδραση έχει να κάνει με τον αναγνώστη'', ισχυρίζεται για να σημειώσει με νόημα: ''Δεν είναι δική μου δουλειά αν αρέσει ή δεν αρέσει στους αναγνώστες''.

''Στο τέλος όλα θα πάνε καλά, αν δεν πάνε τότε δεν είναι το τέλος''

Τα τελευταία χρόνια μοιράζει τον χρόνο του σε Ευρώπη και Βραζιλία, σε σπίτια με μεγάλους κήπους ή στο διαμέρισμά του στο Παρίσι με θέα τον Σηκουάνα μαζί με τη σύζυγό του Κριστίνα Οϊτισίκα, με την οποία είναι μακρινά ξαδέρφια και γνωρίζονται από παιδιά. Ο γάμος τους διαρκεί 36 χρόνια και δηλώνει πως ''το κλειδί της νέας του ισορροπίας είναι η πίστη και η σύζυγός του''. Η τέταρτη σύζυγός του.
Όπως μάλιστα λέει χαριτολογώντας: ''Η πρώτη μου γυναίκα μου έμαθε τα πάντα, να οδηγώ, να κάνω έρωτα. Ήμουν είκοσι και εκείνη τριάντα πέντε. Η δεύτερη ήταν χίπισσα, η τρίτη straight. Η Κριστίνα είναι η καλή''. Ο ίδιος μάλιστα την ώθησε να ακολουθήσει το δικό της προσωπικό όνειρο: να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Μαδρίτη και να γίνει καλλιτέχνις πλαστικών τεχνών.
Η αλχημεία θα τον γοητεύσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η μεγάλη του εμμονή γίνεται να μετατρέψει ευτελή μέταλλα σε χρυσάφι και να ανακαλύψει το ελιξίριο της ζωής.
Ως λάτρης των κομπιούτερ, είναι διαρκώς στο Ιντερνετ. Ως λάτρης των social media έχει πάνω από 28,5 εκατομμύρια fans στο Facebook και περισσότερους από 11,1 εκατομμύρια followers στο Twitter. Ο υπολογιστής του ανοίγει με μια εικόνα του Αγίου Μιχαήλ και μια προσευχή στην Παναγία. Καθημερινά, στις έξι το απόγευμα, προσεύχεται για να αντλήσει γαλήνη και δύναμη. Τις ελεύθερες ώρες του ενδίδει συχνά στη μαγεία των φλίπερ. Αγαπάει πάντα τα ταξίδια και βεβαίως διαβάζει πολύ. Συγγραφείς που επηρέασαν τον ίδιο και το έργο του, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Χένρι Μίλερ, ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Νίκος Καζαντζάκης.
Από το 1996 έχει ιδρύσει το φιλανθρωπικό σωματείο Paulo Coelho Institute, που παρέχει ανακούφιση σε μη προνομιούχα παιδιά και ηλικιωμένους. Το 2002 εξελέγη μέλος της βραζιλιάνικης Ακαδημίας Γραμμάτων και από το 2007 λειτουργεί ως ''Αγγελιοφόρος της Ειρήνης'' για λογαριασμό του ΟΗΕ.
Και φυσικά συνεχίζει να γράφει όταν το λευκό φτερό του μονού έτους πέσει στα πόδια του… Χρόνια πολλά Πάουλο!

Πηγή: http://www.ladylike.gr/articles/afierwmata/paoylo-koelio-h-dihghsh-mias-zwhs-mesa-apo-ta-rhta-toy.4227780.html/

Friday, February 17, 2017

The 7 Habits Of Highly Effective People, By Stephen R. Covey

A TIMELESS BESTSELLER

'There are very few business books that are essential reading for anyone who wants to make a difference. This is one of the great ones'
-Seth Godin, author of The Icarus Deception

'Every so often a book comes along that not only alters the lives of readers but leaves an imprint on culture itself. The 7 Habits is one of those books'
-Daniel Pink, author of Drive and To Sell Is Human

CONSIDERED ONE OF THE MOST INSPIRING AND IMPACTFUL BOOKS EVER WRITTEN, The 7 Habits of Highly Effective People has captivated readers for 25 years. It has transformed the lives of Presidents and CEOs, educators and parents - in short, millions of people of all ages and occupations have used its step-by-step pathway to adapt to change and to take advantage of the opportunities that change creates.
Recognized as one of Time magazine's 25 most influential Americans, STEPHEN R. COVEY was an internationally respected leadership authority, family expert, teacher, organizational consultant and author. His books have sold more than 25 million copies in 38 languages, and The 7 Habits of Highly Effective People was named the No.1 Most Influential Business Book of the Twentieth Century. After receiving an MBA from Harvard and a doctorate degree from Brigham Young University, he became the co-founder and vice chairman of FranklinCovey, the leading global professional services firm.

Wednesday, August 31, 2016

English Boards Layout at Writer's PlayBook

Forum Bulletin

Welcome
Sub-boards: English: Welcome, Greek: Καλώς Ήρθατε
At this space you can introduce yourselves, talk about you but also learn news relevant with the Forum, its members as well as ways to interact faster and more effectively
Yeses & Noes
Sub-boards: English: Yeses & Noes, Greek: Τα Ναι & Τα Όχι
Here you learn details but also tactics so that you can write within a frame of respect and avoid risks relevant with your way of writing and topic’s choice
The First Studios
Sub-boards: English: The First Studios, Greek: Τα πρώτα στούντιο
It has to do with the vision of Writer’s PlayBook. You can learn news about activities and innovative ideas

Fantasy Realms

Wizardry
Sub-boards: English: Wizardry, Greek: Μαγεία
What is magic and how is it attributed exactly in a script? Fairytales’ chests open and gift you enjoyable moments. You can write your stories and narrate fantasy scenarios in fantasy worlds
World Building
Sub-boards: English: World Building, Greek: Το χτίσιμο του κόσμου
At this space you can talk analytically about how exactly you imagine a fantasy realm, its places, its contradictions, its value systems but also its own nature
Role Playing
Sub-boards: English: Role Playing, Greek: Παιχνίδια ρόλων
It has to do with the meaning of undertaking roles in scenarios, games, real situations but also versions aiming problem solving. Freely narrate within an empire of heroism
Plot Function & Dreaming
Sub-boards: English: Plot Function & Dreaming, Greek: Η λειτουργία της πλοκής & Όνειρα
Dreams, past and future, destiny but also unique secrets, all have its place in the evolution of plot and scenario. At this space you can step into your character’s shoes and dream

Creative Writing

Writers' Elixir
Sub-boards: English: Writer's Elixir, Greek: Το ελιξήριο του συγγραφέα
What is it that makes lovers of writing quest inspiration, continuity, youth and at least this constructed feeling of immortality in their writings?
Dramatic Writing
Sub-boards: English: Dramatic Writing, Greek: Δραματική συγγραφή
Can you imagine a script or a book in cinema terms? Freely narrate stories and metaphors
Writers Are Lovers
Sub-boards: English: Writers Are Lovers, Greek: Οι συγγραφείς είναι εραστές
A journey to the mapping of the creator’s soul and his laws of attraction. What is it that makes a script regress between the writer and its readers?
PlayBooks & ChangeMakers
Sub-boards: English: PlayBooks & ChangeMakers, Greek: PlayBooks & Δημιουργοί Αλλαγών
The dream of the great change but also the rules of playing. Quite often it is being said, make us care and forget about the rules. Can you narrate experiences but also real initiatives?

Characters' Action

Art & Universal Voyagers
Sub-boards: English: Art & Universal Voyagers, Greek: Τέχνη & Κοσμικοί Ταξιδιώτες
Travelers in parallel worlds, which could be their profile, what do they seek above all and which are the upper questionings? How all of these are being attributed in Art terms?
Epic Elements & Action
Sub-boards: English: Epic Elements & Actions, Greek: Επικά Στοιχεία & Δράση
We can say that the epic is the majestic and the heroic. At this space we present samples of heroic fantasy and actions so that these can constitute an integrated script
Avatars, Sorcerers & Kings
Sub-boards: English: Avatars, Sorcerers & Kings, Greek: Άβαταρς, Μάγοι & Βασιλιάδες
At this place we present profiles and bios of characters, Avatars, Sorcerers & Kings in parallel with a basic concept with which they acquire being and action within a plot
Adventurers & Treasure Hunters
Sub-boards: English: Adventurers & Treasure Hunters, Greek: Τυχοδιώκτες & Κυνηγοί Θησαυρών
Adventurers and treasure hunters often create impressive scenarios so much in the field of literature and scenarios as well as electronic games. Can you describe such examples?


Poetic Writing

Allegories
Sub-boards: English: Allegories, Greek: Αλληγορίες
Allegories are the use of metaphors but also symbolic ways so that a truth can be stated more schematically. At this space we express ideas poetically and lyrically, meaning based on metaphors but also personal feelings
Emotion
Sub-boards: English: Emotion, Greek: Συναίσθημα
Quite often a sample of writing especially in the field of art and fantasy, is being constituted so much by fantasy, mythic but also emotional elements. Emphasizing emotion, can you narrate stories?
Dream Sharing
Sub-boards: English: Dream Sharing, Greek: Μοίρασμα Ονείρων
It is being said that sometimes an idea never dies. On the other hand there must be no confusion between dreams and reality. At this space we dare to dream and put ourselves into the stories
On Temptations
Sub-boards: English: On Temptations, Greek: Οι πειρασμοί
Temptations are these that appear during the journey of a man, so that they can test him, forge him and change his character. By criteria such as solidarity, friendship, values, freely narrate stories

The Legends Enliven

Andersen's Theme Park
Sub-boards: English: Andersen's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Άντερσεν
This is a thematic space in which Hans Christian Andersen’s fairytales revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Narnians' Theme Park
Sub-boards: English: Narnians' Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο των Ναρνιανών
This is a thematic space in which stories from The Universe of Narnia revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Nils Holgersson's Theme Park
Sub-boards: English: Nils Holgersson's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Νιλς Χόλγκερσον
This is a thematic space in which stories from The Wonderful Journey of Nils Holgersson’s revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Wonderlands & Tomorrowlands
Sub-boards: English: Wonderlands & Tomorrowlands, Greek: Οι Χώρες των Θαυμάτων & Οι Χώρες του Αύριο
This is a space in which you create your own Wonderlands and Tomorrowlands, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry
Sub-boards: English: Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry, Greek: Το σχολείο μαγείας του Χόγκουορτς
This is a space in which stories from The Wizarding World of Harry Potter revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes

The Wizarding Forest

The Feast
Sub-boards: English: The Feast, Greek: Το Συμπόσιο
Into the forest of some fantasy land late in the afternoon, anonymous as a matter of fact characters are having fun, sing, dance, drink beers and enjoy their time together. Narrate freely
The Cosmic
Sub-boards: English: The Cosmic, Greek: Το Κοσμικό
Into the forest of some fantasy land there is an element, the cosmic element with which everyone and everything are interconnected. At this space we tell stories out of fairytale magic
The Alchemists
Sub-boards: English: The Alchemists, Greek: Οι Αλχημιστές
As Paulo Coelho says there are 3 kinds of Alchemists. Those who are vague because they don’t know what they’re talking about, those who are vague because they know what they’re talking about but also know these things address to the heart and not the mind and those who never heard about Alchemy but accomplished to develop The Philosopher’s Stone. At this space we tell stories about Alchemists
The Faerychildren
Sub-boards: English: The Faerychildren, Greek: Τα Νεραϊδοπαίδια
A fairy with a magic wand wrote the magic into the forest with the fairychildren. She is Minerva, inspired by the Goddess of wisdom and war. Can you see through her eyes?

Creative Hypermedia

Visual Arts
Sub-boards: English: Visual Arts, Greek: Οπτικές Τέχνες
At this space you can talk, create but also bring examples of Art forms with an intense visual element, whether this is two-dimensional or three-dimensional
Virtual Worlds
Sub-boards: English: Virtual Worlds, Greek: Εικονικοί Κόσμοι
At this space you can talk and create your own virtual reality but also narrate stories, as scenarios and even as games that simulate a situation of your interest
About Mixed Media
Sub-boards: English: About Mixed Media, Greek: Γύρω από τα Ανάμεικτα Μέσα
At this space you can talk but also create Art the way you perceive it through the combination of more than one creative but also artistic media
Animated Literature
Sub-boards: English: Animated Literature, Greek: Λογοτεχνία σε κίνηση
At this space you can talk about the combination of literature and motion in works of Art which you create or narrate through creative language

Fairytale Fantasy

Garden of Soul
Sub-boards: English: Garden of Soul, Greek: Το περιβόλι της ψυχής
At this space imagine a magical garden, the garden of soul and emotions of your own hero. An endless stairway of values and ideals that reaches up to the Gardens of Heaven. Can you describe it?
A Work Of Fairies
Sub-boards: English: A Work Of Fairies, Greek: Ένα έργο νεράιδων
Have you ever wondered, in fairytales, how nature gets its clothing, meaning the ingredients with which it develops and evolves? It’s all a work of fairies. Would you like us to travel together?
The Magic Castle
Sub-boards: English: The Magic Castle, Greek: Το μαγικό κάστρο
A Castle may has libraries, secret passages, crypts, magical equipment, works of art at its walls, half-darkened rooms, gates to other worlds… Freely narrate its stories and travel with us
The Goblet Of Light
Sub-boards: English: The Goblet Of Light, Greek: Το κύπελλο του φωτός
Goblet of Light is the trophy of a team, a tribe, a world or a house, when many like them fight to conquest the meaning of good battle. Which could be these battles?

Brands & Lands

Inception
Sub-boards: English: Inception, Greek: Απαρχή
At this space we describe a magical land and a magical civilization through which ideas are born, characters are being portrayed and economies are being developed. Describe their Inception
Branding & Writing
Sub-boards: English: Branding & Writing, Greek: Μπράντα & Συγγραφή
Branding oneself as a writer, professional or not, means to describe his voice at its most authentic version, the voice that comes directly from the subconscious. Would you like to test different voices at your scripts?
Themed Attractions
Sub-boards: English: Themed Attractions, Greek: Θεματικά Αξιοθέατα
It has to do with a thematic space, in which spaces, places and in general thematic attractions are being described, through characters and aiming entertainment
Themed Restaurants
Sub-boards: English: Themed Restaurants, Greek: Θεματικά Restaurants
It has to do with a space in which thematic restaurants are being described, people and conversations during dinner, through characters and aiming entertainment
Themed Coffeehouses
Sub-boards: English: Themed Coffeehouses, Greek: Θεματικά Καφέ
It has to do with a space in which thematic coffeehouses are being described, people and conversations during morning and afternoon coffee, through characters and aiming entertainment

DisneyWorld

Recreation
Sub-boards: English: Recreation, Greek: Αναδημιουργία
Here you can create your own heroes, in their own places and with their own stories that will have something from the magic of Disney and fairtytales
Disney Parks
Sub-boards: English: Disney Parks, Greek: Πάρκα Ντίσνεϋ
Here you can narrate analytically moments of entertainment but also adventures in places that will have something from the magic of Disney and will give the sense of a magical park
Disney Youth
Sub-boards: English: Disney Youth, Greek: Νεολαία Ντίσνεϋ
It has to do with a space dedicated to youth. A space at which young people of all ages can talk, interact and entertain themselves having as a background a magical land at the colors of Disney
The Magic Kingdom
Sub-boards: English: The Magic Kingdom, Greek: Το Μαγικό Βασίλειο
The Magic Kingdom at Disney World has to do with Cinderella’s Castle and Princesses that live in it. What it means to live a Castle? How would a Disney Princess feel?

Saturday, August 27, 2016

Η ελληνική διάταξη των Boards του Writer's PlayBook

Forum Bulletin

Welcome
Sub-boards: English: Welcome, Greek: Καλώς Ήρθατε
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συστηθείτε, να μιλήσετε για τον εαυτό σας αλλά και να μάθετε νέα σχετικά με το Φόρουμ, τα μέλη του όπως επίσης και τρόπους για να αλληλεπιδράσετε γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα
Yeses & Noes
Sub-boards: English: Yeses & Noes, Greek: Τα Ναι & Τα Όχι
Εδώ μαθαίνετε λεπτομέρειες αλλά και τακτικές ώστε να γράφετε μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού και να αποφεύγετε τα ρίσκα τα σχετικά με τον τρόπο γραφής σας και την επιλογή του θέματος
The First Studios
Sub-boards: English: The First Studios, Greek: Τα πρώτα στούντιο
Πρόκειται για το όραμα του Writer’s PlayBook. Μπορείτε να μάθετε νέα σχετικά με δραστηριότητες και καινοτόμες ιδέες

Fantasy Realms

Wizardry
Sub-boards: English: Wizardry, Greek: Μαγεία
Τι είναι μαγεία και πως αποδίδεται ακριβώς μέσα σε ένα κείμενο; Τα μπαούλα των παραμυθιών ανοίγουν και σας χαρίζουν ευχάριστες στιγμές. Μπορείτε να γράψετε τις ιστορίες σας και να αφηγηθείτε φανταστικά σενάρια σε φανταστικούς κόσμους
World Building
Sub-boards: English: World Building, Greek: Το χτίσιμο του κόσμου
Στο χώρο αυτό μπορείτε να μιλήσετε αναλυτικά για το πώς ακριβώς φαντάζεστε ένα φανταστικό βασίλειο, τους τόπους του, τις αντιφάσεις του, τα συστήματα αξιών του αλλά και την ίδια του τη φύση
Role Playing
Sub-boards: English: Role Playing, Greek: Παιχνίδια ρόλων
Πρόκειται για τη σημασία της ανάληψης ρόλων σε σενάρια, παιχνίδια, πραγματικές καταστάσεις αλλά και εκδοχές με στόχο την επίλυση προβλημάτων. Αφηγηθείτε ελεύθερα μέσα σε μία αυτοκρατορία ηρωισμού
Plot Function & Dreaming
Sub-boards: English: Plot Function & Dreaming, Greek: Η λειτουργία της πλοκής & Όνειρα
Όνειρα, παρελθόν και μέλλον, πεπρωμένο αλλά και μοναδικά μυστικά, έχουν όλα τη θέση τους στην εξέλιξη της πλοκής και του σεναρίου. Στο χώρο αυτό μπορείτε να μπείτε στα παπούτσια του χαρακτήρα σας και να ονειρευτείτε

Creative Writing

Writers' Elixir
Sub-boards: English: Writer's Elixir, Greek: Το ελιξήριο του συγγραφέα
Τι είναι αυτό που κάνει τους εραστές της γραφής να αναζητούν την έμπνευση, τη συνέχεια, τη νεότητα και έστω αυτήν την κατασκευασμένη αίσθηση αθανασίας στα γραπτά τους;
Dramatic Writing
Sub-boards: English: Dramatic Writing, Greek: Δραματική συγγραφή
Μπορείτε να φανταστείτε ένα γραπτό ή ένα βιβλίο με όρους κινηματογράφου; Αφηγηθείτε ελεύθερα ιστορίες και μεταφορές
Writers Are Lovers
Sub-boards: English: Writers Are Lovers, Greek: Οι συγγραφείς είναι εραστές
Ένα ταξίδι στη χαρτογράφηση της ψυχής του δημιουργού και στους νόμους της έλξης του. Τι είναι αυτό που κάνει ένα κείμενο να παλινδρομεί ανάμεσα σε συγγραφέα και αναγνώστες;
PlayBooks & ChangeMakers
Sub-boards: English: PlayBooks & ChangeMakers, Greek: PlayBooks & Δημιουργοί Αλλαγών
Το όνειρο της μεγάλης αλλαγής αλλά και οι κανόνες του παιχνιδιού. Συχνά λέγεται, κάντε μας να ενδιαφερθούμε και ξεχάστε τους κανόνες. Μπορείτε να αφηγηθείτε εμπειρίες αλλά και πραγματικές πρωτοβουλίες;

Characters' Action

Art & Universal Voyagers
Sub-boards: English: Art & Universal Voyagers, Greek: Τέχνη & Κοσμικοί Ταξιδιώτες
Ταξιδιώτες σε παράλληλους κόσμους, ποιο θα μπορούσε να είναι το προφίλ τους, τι επιζητούν πάνω απ’ όλα και ποιοι είναι οι απώτεροι προβληματισμοί; Πως αποδίδονται όλα αυτά με όρους Τέχνης;
Epic Elements & Action
Sub-boards: English: Epic Elements & Actions, Greek: Επικά Στοιχεία & Δράση
Μπορούμε να πούμε πως το επικό είναι το μεγαλοπρεπές και το ηρωικό. Στο χώρο αυτό παρουσιάζουμε δείγματα ηρωϊκής φαντασίας και δράσεων ώστε αυτά να συγκροτούν ένα ολοκληρωμένο κείμενο
Avatars, Sorcerers & Kings
Sub-boards: English: Avatars, Sorcerers & Kings, Greek: Άβαταρς, Μάγοι & Βασιλιάδες
Στο χώρο αυτό παρουσιάζουμε προφίλ και βιογραφικά ηρώων, Άβαταρ, Μάγων & Βασιλιάδων παράλληλα με ένα βασικό concept με το οποίο αποκτούν υπόσταση και δράση μέσα σε μία πλοκή
Adventurers & Treasure Hunters
Sub-boards: English: Adventurers & Treasure Hunters, Greek: Τυχοδιώκτες & Κυνηγοί Θησαυρών
Οι τυχοδιώκτες και οι κυνηγοί θησαυρών συχνά δημιουργούν εντυπωσιακά σενάρια τόσο στο χώρο της λογοτεχνίας και των σεναρίων όσο και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Μπορείτε να περιγράψετε τέτοια παραδείγματα;

Poetic Writing

Allegories
Sub-boards: English: Allegories, Greek: Αλληγορίες
Αλληγορία είναι η χρήση μεταφορών αλλά και συμβολικών τρόπων για να δηλωθεί πιο παραστατικά μία αλήθεια. Στο χώρο αυτό εκφράζουμε ιδέες ποιητικά και λυρικά, δηλαδή με βάση μεταφορές αλλά και προσωπικά συναισθήματα
Emotion
Sub-boards: English: Emotion, Greek: Συναίσθημα
Συχνά ένα δείγμα γραφής ιδιαίτερα στο χώρο της τέχνης και της φαντασίας, αποτελείται τόσο από φαντασιακά, μυθοπλαστικά αλλά και συναισθηματικά στοιχεία. Τονίζοντας το συναίσθημα, μπορείτε να αφηγηθείτε ιστορίες;
Dream Sharing
Sub-boards: English: Dream Sharing, Greek: Μοίρασμα Ονείρων
Λέγεται πως κάποιες φορές, η ιδέα ποτέ δεν πεθαίνει. Από την άλλη πλευρά δεν θα πρέπει να υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα. Στο χώρο αυτό τολμούμε να ονειρευτούμε και να βάλουμε τους εαυτούς μας μέσα στις ιστορίες.
On Temptations
Sub-boards: English: On Temptations, Greek: Οι πειρασμοί
Οι πειρασμοί είναι αυτοί που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ενός ανθρώπου ώστε να τον δοκιμάσουν, να τον χαλκεύσουν και να του αλλάξουν το χαρακτήρα. Με κριτήρια όπως η αλληλεγγύη, η φιλία, οι αξίες, αφηγηθείτε ελεύθερα ιστορίες

The Legends Enliven

Andersen's Theme Park
Sub-boards: English: Andersen's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Άντερσεν
Αυτός είναι ένας θεματικός χώρος στον οποίο αναβιώνουν τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Narnians' Theme Park
Sub-boards: English: Narnians' Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο των Ναρνιανών
Αυτός είναι ένας θεματικός χώρος στον οποίο αναβιώνουν ιστορίες από το Σύμπαν της Νάρνια, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Nils Holgersson's Theme Park
Sub-boards: English: Nils Holgersson's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Νιλς Χόλγκερσον
Αυτός είναι ένας θεματικός χώρος στον οποίο αναβιώνουν ιστορίες από Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Wonderlands & Tomorrowlands
Sub-boards: English: Wonderlands & Tomorrowlands, Greek: Οι Χώρες των Θαυμάτων & Οι Χώρες του Αύριο
Αυτός είναι ένας χώρος στον οποίο δημιουργείτε τις δικές σας Χώρες των Θαυμάτων αλλά και Χώρες του Αύριο, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry
Sub-boards: English: Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry, Greek: Το σχολείο μαγείας του Χόγκουορτς
Αυτός είναι ένας χώρος στον οποίο αναβιώνουν ιστορίες από το μαγικό κόσμο του Χάρι Πότερ, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς

The Wizarding Forest

The Feast
Sub-boards: English: The Feast, Greek: Το Συμπόσιο
Μέσα στο δάσος κάποιας φανταστικής χώρας αργά το απόγευμα, ανώνυμοι στην ουσία ήρωες γλεντούν, τραγουδούν, χορεύουν, πίνουν μπύρες και απολαμβάνουν το χρόνο τους μαζί. Αφηγηθείτε ελεύθερα
The Cosmic
Sub-boards: English: The Cosmic, Greek: Το Κοσμικό
Μέσα στο δάσος κάποιας φανταστικής χώρας υπάρχει ένα στοιχείο, το κοσμικό στοιχείο με το οποίο οι πάντες και τα πάντα είναι ενδοσυνδεδεμένα. Στο χώρο αυτό διηγούμαστε ιστορίες βγαλμένες από τη μαγεία των παραμυθιών
The Alchemists
Sub-boards: English: The Alchemists, Greek: Οι Αλχημιστές
Όπως λέει και ο Πάουλο Κοέλιο, υπάρχουν 3 είδη Αλχημιστών. Αυτοί που είναι αόριστοι γιατί δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε, αυτοί που είναι αόριστοι γιατί ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε αλλά ξέρουν επίσης πως αυτά τα πράγματα απευθύνονται στην καρδιά και όχι στο νου και αυτοί που δεν άκουσαν ποτέ τους για Αλχημεία αλλά κατάφεραν να αναπτύξουν τη φιλοσοφική λίθο. Στο χώρο αυτό διηγούμαστε ιστορίες με Αλχημιστές
The Faerychildren
Sub-boards: English: The Faerychildren, Greek: Τα Νεραϊδοπαίδια
Μία νεράιδα με ένα μαγικό ραβδί έγραψε τα μάγια στον κόσμο με τα νεραϊδοπαίδια. Είναι η Μινέρβα, εμπνευσμένη από τη θεά της σοφίας και του πολέμου. Μπορείτε να δείτε μέσα από τα μάτια της;

Creative Hypermedia

Visual Arts
Sub-boards: English: Visual Arts, Greek: Οπτικές Τέχνες
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συζητήσετε, να δημιουργήσετε αλλά και να φέρετε παραδείγματα μορφών Τέχνης με έντονο το οπτικό στοιχείο, είτε αυτό είναι διδιάστατο είτε τρισδιάστατο
Virtual Worlds
Sub-boards: English: Virtual Worlds, Greek: Εικονικοί Κόσμοι
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συζητήσετε και να δημιουργήσετε τη δική σας εικονική πραγματικότητα αλλά και να αφηγηθείτε ιστορίες, ως σενάρια ακόμα και ως παιχνίδια που να προσομοιάζουν μία κατάσταση της αρεσκείας σας
About Mixed Media
Sub-boards: English: About Mixed Media, Greek: Γύρω από τα Ανάμεικτα Μέσα
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συζητήσετε αλλά και να δημιουργήσετε Τέχνη όπως εσείς την αντιλαμβάνεστε μέσα από το συνδυασμό περισσότερων του ενός δημιουργικών αλλά και καλλιτεχνικών μέσων
Animated Literature
Sub-boards: English: Animated Literature, Greek: Λογοτεχνία σε κίνηση
Στο χώρο αυτό μπορείτε να μιλήσετε για το συνδυασμό λογοτεχνίας και κίνησης σε έργα Τέχνης τα οποία δημιουργείτε ή αφηγείστε μέσα από το δημιουργικό λόγο

Fairytale Fantasy

Garden of Soul
Sub-boards: English: Garden of Soul, Greek: Το περιβόλι της ψυχής
Στο χώρο αυτό φανταστείτε ένα μαγικό κήπο, τον κήπο της ψυχής και των συναισθημάτων του δικού σας ήρωα. Μία ατελείωτη σκάλα αξιών αλλά και ιδανικών που φτάνει μέχρι τα περιβόλια του ουρανού. Μπορείτε να το περιγράψετε;
A Work Of Fairies
Sub-boards: English: A Work Of Fairies, Greek: Ένα έργο νεράιδων
Αναρωτηθήκατε ποτέ, στα παραμύθια, πώς η φύση αποκτάει την ενδυμασία της, δηλαδή τα συστατικά εκείνα με τα οποία αναπτύσσεται και εξελίσσεται; Είναι όλα ένα έργο νεράιδων. Θέλετε να ταξιδέψουμε μαζί;
The Magic Castle
Sub-boards: English: The Magic Castle, Greek: Το μαγικό κάστρο
Ένα κάστρο μπορεί να έχει βιβλιοθήκες, μυστικά περάσματα, κρύπτες, μαγικό εξοπλισμό, έργα τέχνης στους τοίχους του, μισοσκότεινα δωμάτια, πύλες σε άλλους κόσμους… Αφηγηθείτε τις ιστορίες του και ταξιδέψτε μαζί μας
The Goblet Of Light
Sub-boards: English: The Goblet Of Light, Greek: Το κύπελλο του φωτός
Το κύπελλο του φωτός είναι το έπαθλο μίας ομάδας, μίας φυλής, ενός κόσμου ή ενός οίκου, όταν πολλοί σαν κι αυτούς πολεμούν για να κατακτήσουν τη σημασία του καλού αγώνα. Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι αγώνες αυτοί;

Brands & Lands

Inception
Sub-boards: English: Inception, Greek: Απαρχή
Στο χώρο αυτό περιγράφουμε μία μαγική χώρα και ένα μαγικό πολιτισμό μέσα από τα οποία γεννιούνται ιδέες, προβάλλονται χαρακτήρες και παράλληλα δημιουργούνται οικονομίες. Περιγράψτε την απαρχή τους
Branding & Writing
Sub-boards: English: Branding & Writing, Greek: Μπράντα & Συγγραφή
Το να μπραντάρει κανείς τον εαυτό του ως συγγραφέα, επαγγελματίας ή μη, σημαίνει να ανακαλύψει τη φωνή του στην πιο αυθεντική της εκδοχή, τη φωνή που έρχεται απευθείας από το υποσυνείδητο. Θέλετε να δοκιμάσετε διαφορετικές φωνές στα γραπτά σας;
Themed Attractions
Sub-boards: English: Themed Attractions, Greek: Θεματικά Αξιοθέατα
Πρόκειται για ένα θεματικό χώρο, στον οποίο περιγράφονται χώροι, τόποι και γενικά φανταστικά αξιοθέατα, μέσα από χαρακτήρες και με στόχο την ψυχαγωγία
Themed Restaurants
Sub-boards: English: Themed Restaurants, Greek: Θεματικά Restaurants
Πρόκειται για ένα χώρο στον οποίο περιγράφονται θεματικά restaurant, άνθρωποι και συζητήσεις κατά τη διάρκεια ενός δείπνου, μέσα από χαρακτήρες και με στόχο την ψυχαγωγία
Themed Coffeehouses
Sub-boards: English: Themed Coffeehouses, Greek: Θεματικά Καφέ
Πρόκειται για ένα χώρο στον οποίο περιγράφονται θεματικά καφέ, άνθρωποι και συζητήσεις κατά τη διάρκεια του πρωϊνού αλλά και του απογευματινού καφέ, μέσα από χαρακτήρες και με στόχο την ψυχαγωγία

DisneyWorld

Recreation
Sub-boards: English: Recreation, Greek: Αναδημιουργία
Εδώ μπορείτε να δημιουργήσετε τους δικούς σας ήρωες, μέσα στους δικούς τους τόπους και με τις δικές τους ιστορίες που θα έχουν κάτι από τη μαγεία της Ντίσνεϋ και των παραμυθιών
Disney Parks
Sub-boards: English: Disney Parks, Greek: Πάρκα Ντίσνεϋ
Εδώ μπορείτε να αφηγηθείτε αναλυτικά στιγμές ψυχαγωγίας αλλά και περιπέτειες μέσα σε τόπους που θα έχουν κάτι από τη μαγεία της Ντίσνευ και θα δίνουν την αίσθηση ενός μαγικού πάρκου
Disney Youth
Sub-boards: English: Disney Youth, Greek: Νεολαία Ντίσνεϋ
Πρόκειται για ένα χώρο αφιερωμένο στο νεανικό κοινό. Ένα χώρο στον οποίο νέοι κάθε ηλικίας μπορούν να συζητήσουν, να αλληλεπιδράσουν και να ψυχαγωγηθούν με φόντο μία μαγική χώρα στα χρώματα της Ντίσνεϋ
The Magic Kingdom
Sub-boards: English: The Magic Kingdom, Greek: Το Μαγικό Βασίλειο
Το μαγικό βασίλειο στον κόσμο της Ντίσνεϋ έχει να κάνει με το κάστρο της Σταχτοπούτας και τις πριγκίπισσες που ζουν μέσα σε αυτό. Τι σημαίνει πραγματικά να ζεις σε κάστρο; Πως θα αισθανόταν μία πριγκίπισσα της Ντίσνεϋ;

Wednesday, May 11, 2016

Χερουβείμ, Τα Πνευματικά Πλάσματα

Τα χερουβείμ ή χερουβίμ (Εβρ. כרוב‎, χερούβ στον ενικό) είναι υψηλόβαθμα αγγελικά ή πνευματικά πλάσματα στην υπηρεσία του Θεού.
Οι πληροφορίες που δίνονται στη Βίβλο είναι ότι
    α) πρόκειται για αγγελικά πλάσματα, ή αγγελιοφόρους,
    β) ενήργησαν ως φύλακες του Κήπου της Εδέμ μετά την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας, προασπίζοντας το θεϊκό θέλημα (Γένεση 3:24),
    γ) περιστοιχίζουν το θρόνο του Θεού, δηλαδή βρίσκονται ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτοιμα να εκπληρώσουν οποιαδήποτε εντολή Του και
    δ) αποτελούν μέρος του ουράνιου άρματος του Θεού (Ιεζεκιήλ 1:5-28· 9:3· 10:1-22· 11:22).
Στη σκηνή του μαρτυρίου του αρχαίου Ισραήλ, διδιάστατες και τρισδιάστατες απεικονίσεις χερουβείμ χρησιμοποιήθηκαν στην εσωτερική διακόσμησή της, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη διακόσμηση του Ναού που οικοδόμησε ο Σολομών. (Έξοδος 26:1, 31· 36:8, 35· 1 Βασιλέων 6:29· 7:28, 32, 35, 36· 2 Χρονικών 3:7· Ιεζεκιήλ 41:18–20, 25)
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, το οποίο πλαισιώνει το Θρόνο του Θεού. Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του «Περί της ουρανίου Ιεραρχίας» λέει ότι η Εβραϊκή λέξη "χερουβείμ" ερμηνεύεται στα Ελληνικά σαν "πλήθος γνώσεως" ή "απόσταγμα σοφίας". Γι αυτό και στην Ορθόδοξη εικονογραφία, τα χερουβείμ εμφανίζονται ως «πολυόμματα», δηλαδή ως αγγελική μορφή περιτριγυρισμένη με πολλά μάτια. Αναφέρονται μάλιστα συχνά ως «πολυόμματα χερουβείμ», σε αντίθεση με τα «εξαπτέρυγα σεραφείμ». Στην ορθόδοξη υμνολογία, είναι γνωστός ο χερουβικός ύμνος (ή απλώς «χερουβικό»), του οποίου το όνομα αναφέρεται στα Χερουβείμ.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Sunday, April 3, 2016

What Is Data Mapping?

A Data Mapping Specification is a special type of data dictionary that shows how data from one information system maps to data from another information system. Creating a data mapping specification helps you and your project team avoid numerous potential issues, the kind that tend to surface late in development or during user acceptance testing and throw off project schedules, not to mention irritating your stakeholders.

Data Mapping Specifications are particularly valuable in the following types of projects:

1.) Data Migration – When source data is migrated to a new target data repository.
2.) Data Integration – When source data is sent to a target data repository on a regular basis and the two data sources do not share a common data model. The integration can happen hourly, daily, weekly, monthly, or even in real-time as is typically required for a system integration.

These might sound similar, and they are. The primary difference between the two is that after a data migration project is complete, the original source data is no longer used or maintained while after a data integration project is complete, both data sources are maintained.
 

The Key Elements of a Data Mapping Specification

Essentially a data mapping specification will analyze, on a field-by-field basis, how to move data from one system to another.  For example, if I were to orchestrate a data feed from the Bridging the Gap article repository to a search engine, I would want to map key attributes of the article, such as the title, category, and content to the attributes specified by the search engine. This analysis exercise would ensure that each piece of information ended up in the most appropriate place in the target data repository.

To achieve this goal, a Data Mapping Specification contains the following elements:

    List of attributes for the original source of data (often with additional information from the data dictionary)
    A corresponding (or “mapped”) list of attributes for the target data repository (again, with additional information from the data dictionary)
    Translation rules defining any data manipulation that needs to happen as information moves between the two sources, such as setting default values, combining fields, or mapping values

Data Mapping is About Resolving Potential Issues

Creating a Data Mapping Specification requires discovering and resolving potential issues prior to the data mapping being implemented. In data migrations and integrations, any number of differences between how data is stored can cause data to be lost or mis-represented.

For example, it may be that your source data has a text field and your target date repository uses an enumerated list. Without analyzing the data and providing logic for mapping the text values to the allowable list values (or initiating appropriate data clean-up efforts), you are likely to experience unexpected errors during the system migration.


Source: http://www.bridging-the-gap.com/what-is-data-mapping/

Monday, March 7, 2016

Η ιστορία του Κωνσταντή

Ο Κωνσταντής φτιάχνει μία κούπα καφέ και προβληματίζεται για τον αγώνα που πρέπει να δώσει ανάμεσα στις σκέψεις, τις λέξεις αλλά και τις σιωπές. Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, το μύθο αλλά και την ιστορία, το παρελθόν αλλά και το μέλλον αρχίζει να συνειδητοποιεί τα λόγια μίας δασκάλας του: «Τα ένστικτά σας θα αλλάξουν». Αναγνωρίζοντας τη δύναμη της αλλαγής των ενστίκτων τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του, παίρνει τον καφέ και μπαίνει στο δωμάτιό του. Κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του μπροστά στον υπολογιστή καθώς αφήνεται να ταξιδέψει ανάμεσα στις σκέψεις αλλά και σε γραπτά κείμενα.
Είναι άραγε οι συγκεκριμένες αντιδράσεις του και η συμπεριφορά του απέναντι στο κοσμικό γίγνεσθαι αιτία για ενδοσκόπηση, σκάψιμο της ψυχής του, ακόμα και λόγος για να διευρύνει την ψυχοδυναμική του? Σηκώνεται από την καρέκλα του, παίρνει τον καφέ και παρέα με τη φαντασία του αρχίζει και κάνει αργά βήματα. Αλήθεια, τι όνομα θα έπρεπε να δώσουμε σε πράγματα, ιδέες, ιδανικά αλλά και καταστάσεις που οφείλουν να είναι κοινά για όλους? Κεντρισμένος από τη διαφορά ταυτότητας και υποκειμένου, ορμώμενος από δημιουργικές ιδέες αλλά και κεκτημένα σκέφτεται. Όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να βάλει τη μικρή του ιστορία να χορέψει με τη μεγάλη ιστορία, θα έχει πάντοτε να αντιμετωπίσει θέματα αλλά και αντιθέσεις.
Ως συγγραφέας κι αυτός, δημιουργεί καθημερινά μέσα από τα πολιτισμικά υλικά που του προσφέρει η βιομηχανία των μέσων, άλλοτε με στόχο την δημιουργικότητα και την έκφραση, άλλοτε για να δημιουργήσει μία βιωματική πύλη ανάμεσα στον εαυτό του, τα ενδιαφέροντά του αλλά και τον πολιτισμό και άλλοτε για λόγους προσωπικής κάθαρσης. Όμως για ένα τέτοιο επίπεδο αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη δημιουργικότητα αλλά και τους καθρεπτικούς νευρώνες, πρέπει να μάθουμε να ανιχνεύουμε το υπόβαθρο συναίσθημα που και στόχο έχει την ανακάλυψη της προσωπικής αυθεντικής φωνής του συγγραφέα και ταυτόχρονα μπορεί να δομήσει την ανάγκη πειθούς.
Παράλληλες γραμμές πλοκής μέσα στην αρχική, καταβυθίσεις σε όνειρα, φλας στο ανθρώπινο μυαλό με στόχο την επίκληση της μνήμης και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος, αλήθεια, πως διάβασα ότι ονομάζονται όλα αυτά? Ανατρέχοντας στα ημερολόγιά του πέφτει πάνω στο άρθρο, μη γραμμικές περιγραφές. Να γιατί η συνοχή των νοημάτων ειδικά σε θέματα φαντασίας πρέπει να είναι πρωταρχική, πόσο μάλλον όταν με τα κλειδιά του μυθιστορηματικού λόγου του συγγραφέα και τα αντικλείδια του αναγνώστη παλινδρομώ όχι μόνο στα βιβλία μου αλλά και στα πεπραγμένα. Επιτελεστική γλώσσα, ή αλλιώς η διαφορά ανάμεσα στο απλά περιγράφω και στο πραγματοποιώ.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Κωνσταντής χάνει την επαφή του με τον κόσμο της βιολογικής συνείδησης και ανοίγοντας την πύλη του φανταστικού εισέρχεται στο Σύμπαν βιβλιοθήκη του Μπόρχες στο οποίο καλείται να διερευνήσει σκοτεινές πτυχές του εαυτού του. Το συλλεκτικό ασυνείδητο του ανθρώπου είναι αυτό στο οποίο αποθηκεύουμε αυτά που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Καλό είναι κάποια στιγμή αυτές οι ιδέες να ξεθαφτούν και να δουλευτούν, είναι όμως και μία έννοια η οποία οικοδομείται από ένστικτα και αρχέτυπα! Έτσι λοιπόν τα όρια της γνώσης, ο χρόνος ως αναπόσπαστο κομμάτι του χώρου αλλά και της δραματικής δράσης, αλλά και η ταχύτητα και ο ρυθμός με τα οποία εξελίσσεται ένα γραπτό, κάνουν όλους εμάς να μπαίνουμε μέσα στα αρχετυπικά σύμβολα και να εκφραζόμαστε προσωπικά.
Ο Τζόναθαν Κάλλερ, συγγραφέας του βιβλίου Λογοτεχνική Θεωρία για να περιγράψει την πρακτική της αφήγησης με τρόπο κοινό και κατανοητό για όλους όπως ακριβώς είναι και η υπόσταση των αρχετύπων, θέτει 6 θεμελιώδεις ερωτήσεις:
1.)    Ποιος μιλά?
2.)    Ποιος μιλά σε ποιον?
3.)    Ποιος μιλά πότε?
4.)    Ποιος μιλά ποια γλώσσα?
5.)    Ποιος μιλά με ποια αρμοδιότητα?
6.)    Ποιος βλέπει? (Point of view of the story)
Μία καλή νεράιδα πλησιάζει το νέο συγγραφέα θέλοντας να τον μυήσει σε μία γενναία γλώσσα αλλά και να του δώσει μία μακρινή υπόσχεση.
«Η πλοκή δεν είναι η ιστορία. Όταν αναγνωρίζουμε την ιστορία με αλλά λόγια το «τι συμβαίνει» τότε μπορούμε να ανακαλύψουμε τη φόρμα και τις επιμέρους αφηγηματικές ενότητες που θα δώσουν λεκτική υπόσταση σε ένα έργο» είναι τα λόγια της Νεφέλης.
 Με βάση τα παραπάνω θέτονται οι βάσεις όχι μόνο για τα κλειδιά του μυθιστορηματικού λόγου αλλά και στο να επιτευχθεί μία σύναψη ανάμεσα σε πλοκή, ήρωες και αναγνώστες.
Η νεράιδα και ο Κωνσταντής συζητούν για τον τρόπο που δημιουργούνται οι χαρακτήρες ως προεκτάσεις ή συμπληρώματα των ανθρώπων, τα προσωπικά μας Avatar σε παράλληλα σύμπαντα! Αν εξαιρέσουμε αυτήν ακριβώς την συμπληρωματική υπόσταση των ηρώων, πρόκειται για ήρωες που απλά εμπλουτίζουν την πραγματικότητα ή μήπως κάποιοι από αυτούς αποκτούν μία μυθική διάσταση ώστε να διαχειριζόμαστε καλύτερα τις δυνάμεις μας, τις αδυναμίες, «τις απειλές» αλλά και τις ευκαιρίες?
Ο συγγραφέας δεν γράφει γιατί ως δια μαγείας απόκτησε ένα περισπούδαστο ταλέντο. Γράφει με ότι έχει. Γράφει γιατί δημιουργεί έναν χάρτινο κόσμο στον οποίο πολλές φορές βρίσκει καταφύγιο από τον πραγματικό, γράφει για να διερευνήσει το alter ego του, γράφει για να ανακαλύψει τον εαυτό του, δεν γράφει πάντα μέσα από φωτεινές διαδικασίες και πολλές φορές γράφει για να κλείσει μία αόρατη πληγή.
Αυτή ακριβώς η δύναμη που έχουν τα χάρτινα όνειρα κεντρίζει την καλή νεράιδα. Και πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί η χώρα στην οποία αυτά ζωντανεύουν.
Μέσα από το Σύμπαν αυτό με τα μαγικά βιβλία στα οποία οι ήρωες μπορούν να ταξιδεύουν μέσα στους κόσμους που δημιουργούνται από τις σελίδες, θα ήθελα να καταλάβουμε λίγο καλύτερα το πώς δημιουργείται ο χώρος και γενικά πού βρίσκονται οι ήρωες (setting). Ως αποτέλεσμα του χρόνου και μάλιστα για αρκετές ανεξάρτητες ιστορίες οι οποίες αποτελούν τα χορικά μίας ευρύτερης που δομείται και από αυτοβιογραφικά στοιχεία, η μνήμη του «τότε» είναι περιορισμένη. Ο Κωνσταντής χάνοντας την επαφή του με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο μπορεί και επαναφέρεται, μεταφέρεται μέσα σε μαγικά βιβλία που ορίζονται με βάση τη συγκινησιακή του μνήμη, με την οποία μπορεί και μεταμορφώνεται κάθε φορά ώστε να εξυπηρετήσει καλύτερα τους σκοπούς του. Πρόκειται για βιβλία που δεν ορίζονται από λέξεις και περιγραφές αλλά από εικόνες, αντικείμενα, σύμβολα, ταξίδια και πάνω απ’ όλα magic.
Μενέλαος Γκίκας

Tuesday, December 8, 2015

The World Of Data Science

Data Science is an interdisciplinary field about processes and systems to extract knowledge or insights from data in various forms, either structured or unstructured, which is a continuation of some of the data analysis fields such as statistics, data mining, and predictive analytics, similar to Knowledge Discovery in Databases (KDD).
Overview
Data science employs techniques and theories drawn from many fields within the broad areas of mathematics, statistics, chemometrics, information science, and computer science, including signal processing, probability models, machine learning, statistical learning, data mining, database, data engineering, pattern recognition and learning, visualization, predictive analytics, uncertainty modeling, data warehousing, data compression, computer programming, artificial intelligence, and high performance computing. Methods that scale to Big Data are of particular interest in data science, although the discipline is not generally considered to be restricted to such big data, and big data solutions are often focused on organizing and preprocessing the data instead of analysis. The development of machine learning has enhanced the growth and importance of data science.
Data science utilizes data preparation, statistics, predictive modeling and machine learning to investigate problems in various domains such as agriculture, marketing optimization, fraud detection, risk management, marketing analytics, public policy, etc. It emphasizes the use of general methods such as machine learning that apply without changes to multiple domains. This approach differs from traditional statistics with its emphasis on domain-specific knowledge and solutions. (The rationale is that developing tailored solutions does not scale.)
Data scientists use their data and analytical ability to find and interpret rich data sources; manage large amounts of data despite hardware, software, and bandwidth constraints; merge data sources; ensure consistency of datasets; create visualizations to aid in understanding data; build mathematical models using the data; and present and communicate the data insights/findings. They are often expected to produce answers in days rather than months, work by exploratory analysis and rapid iteration, and to get/present results with dashboards (displays of current values) rather than papers/reports, as statisticians normally do.
Data science affects academic and applied research in many domains, including machine translation, speech recognition, robotics, search engines, digital economy, but also the biological sciences, medical informatics, health care, social sciences and the humanities. It heavily influences economics, business and finance. From the business perspective, data science is an integral part of competitive intelligence, a newly emerging field that encompasses a number of activities, such as data mining and data analysis.
(Source Wikipedia)

Wednesday, June 10, 2015

Accountability By Encyclopedia Britannica!

Accountability, principle according to which a person or institution is responsible for a set of duties and can be required to give an account of their fulfilment to an authority that is in a position to issue rewards or punishment. Despite the apparent precision of this definition, controversy has arisen about the exact meaning of accountability.

Family resemblances: accountability, responsibility, liability

The term accountable originates from the Latin computare, “to count.” To be accountable required a person to produce “a count” of either the properties or money that had been left in his care. This meaning has endured in all those forms of accountability that are exercised through financial bookkeeping or budgetary records. But more discursive meanings of being accountable, in the sense of “giving an account,” also emerged early in the history of the term. Accountability as an abstract noun therefore refers to both the capacity of and the obligation on someone to produce an account. Yet, it was not in political or legal discussions that accountability first developed as a term of art or as a fully developed and self-standing concept. In politics and administration, responsibility was the technical term that was preferred to indicate the duty that persons in public authority had to “respond” in their conduct and actions as public officials. In law, liability was (and is) preferred to indicate that by doing a certain action (or entering into a certain contract) a person has put himself under an obligation and is therefore answerable for the consequences following from that action (or from entering into that contract). Thus, for a considerable time, accountability was part of a family of words in English that covered a number of interrelated meanings that had to do with issues of political representation, executive and administrative responsibility, and, more loosely, legal liability. The relationships between and within these semantic fields, however, have lately been transformed, with accountability taking on a life of its own.

Two facts stand to indicate the late emergence of accountability as a specific concept. One is its historical absence from dictionaries and encyclopaedias until fairly recently (the 1980s). The other is the lack of precise equivalents in most other languages. This has been noted in the literature because of the internationalization of academic life and the increasing dominance of English as a lingua franca (particularly in international organizations). As accountability has acquired a more prominent role in discussions conducted in English about governance, public administration reform, and the quality of democracy, it has become evident how the semantic field covered by the various uses of accountability cannot easily be captured in other languages, where it was traditionally translated by a group of words that had a closer affinity to the term responsibility: responsabilite (French), responsabilidad (Spanish), Verantwortlichkeit (German). Interestingly, in the Romance languages there is no specific word for liability either, which is similarly rendered by contextual uses of the equivalents of responsibility.

One interpretation of this peculiarity has been to suggest that English, unlike other languages, has developed the concept of accountability to capture at a semantic level a series of practices and institutional structures typical of democracies of the Anglo-American type. Such an interpretation fails to appreciate how closely interrelated the developments of the meanings of accountability and responsibility are in English. It also shows a lack of appreciation (or indeed basic knowledge) of the constitutional and administrative discourses and practices of other countries, where the conceptual elements conveyed by accountability were rendered by a different constellation of terms. It is, however, true that recent developments in politics and management have contributed to the redefinition of accountability and that, as this term has tended to acquire new connotations and normative force, attempts at a direct translation have become more problematic and, nonetheless, more imperative because of the increasing dominance of English as an international language.

Some rough distinctions

To understand the original applications of accountability, some distinctions may be in order. The first set of distinctions refers to the areas to which the idea of accountability may apply. Normally, accountability is said to apply to positions of public office. These comprise both political positions, where representatives or people covering other institutional roles deal with public affairs in the name and interest of the citizens, and administrative positions, where the link with the citizens is mediated by the government. The chain of accountability is different in the two cases, and so is the form that accountability takes. Political accountability is of a more inscrutable nature. In democracies, it depends, on the one hand, on the form and mechanisms of political representation, linking citizens to their legislators, and, on the other hand, on the formalized relationship between executive and legislative powers. Both types of political accountability rely on a rather weak power of control because the position of the “agents” in those two relationships is comparatively stronger in either their knowledge or their ability to control the agenda. Ultimately, legislators can be voted out of office by their constituencies, although governments can be brought down by parliaments (though this does not apply in presidential systems), but whether this is the result of the process of strict accountability for what legislators or governments do while in office or of a more general political evaluation, subject to opinion’s trends, by the electorate remains a moot point. Administrative accountability is apparently more straightforward because it operates within a more definite hierarchical structure where there is a certain division of labour and competencies and where both the content and the process of public decision making and, hence, the role played by individuals can be examined in more detail. There is another area of political and administrative accountability that is concerned less with how well (or badly) public officials operate in the public interest and more with whether they abuse their position of authority. Accountability is here concerned with reducing the opportunities for corruption, maladministration, or legal impropriety that come to people in positions of power. Political and administrative institutions have a series of mechanisms and internal instruments for policing abuses of power, but, ultimately, accountability relies on more traditional legal instruments and the operations of the legal system and the courts at large. Much of the effectiveness of this kind of legal accountability depends on the nature of the legal system itself, as well as on the level of independence of the judiciary from political power.

The second set of distinctions regards the process of accountability. This is concerned with three different questions: who is accountable, to whom, and for what? In the case of political accountability, where this operates as a general mechanism through which citizens hold their legislators accountable through the electoral process, the questions of who and to whom would seem straightforward. Less clear is the answer to the question for what. Indeed, the relationship between the actions and decisions of politicians and their direct consequences is a matter of intense political contention. Besides, no simple mechanism can be devised to hold politicians and governments accountable for the series of often-unrelated decisions that they take during the period they are in office. The issue is somewhat simpler in the case of ministerial and administrative accountability because it may be easier to apportion responsibility and blame when dealing with more specific policy issues or administrative decisions and when the chain of causes and effects can be more easily isolated from the context of other policies and decisions and from the general circumstances of economic and social life. Even so, ministerial and administrative accountability is often easier to deal with (at least conceptually) in cases of maladministration than when trying to establish how well or badly people in public office have operated—an issue that, as can be seen in the following section, has become increasingly central to the definition of public accountability.

When dealing with administrative responsibility, the questions of who is accountable and to whom are rather complex. They suffer, respectively, from the problems that come from “many hands” and “many eyes.” It is indeed often difficult to identify with precision where responsibility lies in decisions taken about complex problems in complex organizations. No single person would have been involved, and it is not easy to apportion either praise or blame if not in the most obvious instances. The principle of ministerial responsibility, often invoked in many constitutional systems, would suggest that responsibility moves upward and that some degree of knowledge and intervention by people higher in the decision-making hierarchy would put on them, rather than on their subordinates, the onus of responsibility and accountability. This is, of course, the theory. The practice of modern governments rarely conforms to such a standard, relying on the obvious (and occasionally self-serving) justification that too many hands were involved and that higher officials should not take the blame for operational mishaps. Moreover, it is often difficult to distinguish between political and administrative decisions, so that—as put forth by critics of the justifications adduced by the U.S. and the U.K. governments for the Iraq War—combined failures tend to cover each other up, with no one ultimately being accountable or taking the blame.

A similar problem arises when one considers accountability from the reverse perspective of the identification of the people “to whom” officials (particularly in the public administration) should be accountable. It would seem that, in the most immediate sense, public servants are directly accountable to politicians and the government of the day. Yet, public servants’ accountability to their political “masters,” or to their superiors in the bureaucratic hierarchy, can only be justified as part of a longer chain, making them ultimately accountable to the citizens and the public at large. This longer chain becomes both evident and problematic when dealing with issues such as whistle-blowing, where the public interest is pitched against the duty of confidentiality in acts of government and where “private” judgment is weighed against the role one has in the public chain of command and responsibility. Furthermore, as the traditional hierarchical structure of government becomes more diffuse, the problem of “many eyes”—who the “principals” in the accountability relationship are—becomes more acute.

Democratic and public accountability

The understanding of accountability in government and public law has changed as the effect of two concomitant processes, concerning the quality of democracy and that of public management. Although the two processes have developed separately (and sometimes in opposite directions), they have had a cumulative effect on the uses of accountability. At a more political level, the traditional forms of electoral and ministerial accountability have increasingly been regarded as limited instruments for controlling political power and making it responsive to the wishes of the electorate. Demands for more effective accountability have therefore tended to expand the instruments of political accountability, looking for ways in which political control can be exercised procedurally and in the course of decision making and not simply ex post facto. One can observe three tendencies in such a process of expansion. The first is the importance given to both administrative transparency and citizens’ right of information. By opening up the process of decision making to public scrutiny, it is hoped that representatives and public officials will be forced to act in the public interest. The second is the introduction of various forms of more direct control or input from the citizens. Institutions such as the ombudsman, who can act as the direct voice of the individual citizen vis-a-vis the public administration, or the recall of public officials, which approximates to a form of imperative mandate, or the more frequent use of referenda on controversial issues are all ways in which public officials and public decision making in general are supposed to be brought into more immediate contact with the wishes of the citizens. More generally, the use of public opinion surveys, focus groups, and other forms of deliberative polling, though often intended for partisan purposes, are other ways in which politicians tend to connect with the citizens and consider their views. The third avenue taken in the expansion of accountability, particularly as a way of curbing corruption and regulating private interest in public affairs, has been the introduction of stricter standards of conduct and the development of various registers of interests. Whether the proliferation of such instruments for the regulation of private conduct has in fact achieved the scope of reducing maladministration is not clear, and it may ultimately depend on the cultural context in which regulation operates. Similarly, the extent to which public officials’ private interests and private life are deemed publicly relevant, and therefore matters of public accountability, varies greatly across both space and time. The impeachment of President Bill Clinton is a case in point, for his “misdemeanors” may well not have been considered constitutionally relevant in other places and other times.

Changes in administrative culture and practices have arguably been even more important as contributing factors in the transformation of both the concept and the institutions of accountability. The greatest impact has come from the paradigm shift introduced by the new public management. Whereas accountability in traditional public administration and administrative law mainly worked procedurally, being concerned with the regular and effective implementation of the substantive policies decided at the political level, the revolution in public management has shifted the emphasis to performance and policy output. This shift has meant a blurring of the distinction between political and administrative competencies, a distinction that has further been weakened by the way in which policy implementation has become more autonomous from the legislative process in modern complex societies, where social legislation takes a more substantive form. The new emphasis on the new public management, and on public administration’s capacity to deliver good services to the citizens, has paradoxically inverted the roles of politics and administration in relation to accountability. Whereas political accountability has become more procedural, administrative accountability has become more focused on output. In principle, this has meant a greater autonomy for the public managers in the way they organize service provision, but it also has led to a greater reliance on a quasi-market form of accountability, where performance is judged, as in the market, by customers’ satisfaction. In truth, however, this is not the whole story. Assessing performance of the public sector (which is still meant to provide public goods, even though in the form of privately enjoyed services) and customers’ satisfaction with it is not easy in the absence of standard market indicators such as profit levels, the equilibrium between supply and demand, hard budgets, and so forth. Hence, accountability has taken the form of a complex series of exogenous indicators of performance and output, such as “targets,” “benchmarks,” and various proxies for consumers’ choice. Together with the proliferation of performance indicators, there has also been a steady increase in monitoring and audit exercises, which in themselves require considerable effort and have considerable costs. In short, the emphasis on output and quasi-market–based forms of accountability has tended to increase, rather than diminish, procedural requirements.

The most evident conceptual innovation of these developments in democratic and public accountability is the change from vertical to horizontal conceptions. Whereas traditional accountability was based on the agent’s obligation to give an account to the principal, and for the latter to judge the agent’s conduct, both democratic and administrative accountability have developed a series of instruments that are meant to produce the agent’s accountability independently from the principal’s judgment and action, though ostensibly in the principal’s own interest. Guillermo O’Donnell, for instance, has introduced the notion of horizontal accountability as a way of describing the operations of checks and balances that various nonmajoritarian institutions perform in democratic systems. Increasingly, particularly in the literature on democratic transformation, democratic accountability is meant loosely as an aspect of the quality of democracy, deriving not so much from the electoral process and from the enjoyment of political rights but from the protection of individual rights in general, the rule of law, and the probity, openness, and performance of the public sector.

The new governance agenda and the culture of accountability

The other important change in the understanding of accountability is its transmigration from the public to both the private and the “third” (voluntary and nonprofit) sector and, at the same time, its application to the international and global sphere. This extension of what was a concept of internal public law to these new areas was the result of both the increasingly normative understanding of accountability as tantamount to democratic legitimacy and the recognition that globalization has provided a different map of political power, where the nation-state and its institutions are no longer in full control of decision making.

The study of accountability in these new areas is a relatively recent phenomenon, connected to the growing influence of neoliberal ideas in the last three decades of the 20th century. Neoliberalism participated in the transformations of accountability described in the previous section by successfully promoting the extensive adoption of market-based ideas by democratic regimes. As more traditional public services areas have been privatized, there has been an attempt to devise institutions of accountability in a nonhierarchical environment by mixing mechanisms of voice (traditional in the public sector) with those of exit (more appropriate to the market). Moreover, the proper context for accountability has become uncertain because the borders between private and administrative law, on the one hand, and public accountability and legal liability, on the other, have become blurred. At the same time, the internationalization of regulation has created possible conflicts between constitutional and international law. Delegation of important areas of the economic and political process to nonmajoritarian institutions and to agencies of experts, at both the national and international levels, has contributed to new problems of accountability by moving it away from the hierarchical structures of law and politics in the nation-state to a networklike form of governance. Regulation, delegation, and internationalization have thus contributed to create new regimes of accountability where the new nonmajoritarian institutions of economic and political governance are seen as playing an important part in horizontal accountability but also as being in need of control, to be made answerable to their own stakeholders or to the citizens of one or more nations.

The “circle of accountability” in which nonmajoritarian institutions are caught is also relevant to the role that nongovernmental organizations (NGOs) are playing in the new accountability regimes. The so-called third sector, particularly in the form of international NGOs and advocacy organizations, has increasingly taken on itself the task of monitoring the operation of both governments and intergovernmental institutions in relation to a number of fields where the rights of individuals and groups are concerned or where international public goods, such as environmental sustainability, are at stake. But as the role of NGOs has become more prominent as an instrument of accountability, they themselves have been made the object of new demands of accountability, which, however, involve the complex operation of identifying who are the “accountees”—those who finance them, their membership, the professional workers running them, or the people whose interests are the object of the NGOs’ activities. A similar conundrum also applies to the accountability of a number of international organizations, mainly financed by developed countries but whose purpose is to help alleviate poverty and welfare problems in poor countries.

Finally, there is the application of ideas and mechanisms of accountability to private corporate governance. Demands for corporate accountability are the effect of the disproportionate power that corporations wield in the modern world, affecting, both directly and indirectly, the life chances of millions, who, despite the great stake they may have in the corporations’ decisions, have little or no chance to influence these decisions, either individually or collectively. Straddling the divide between private and public, corporate accountability has many faces. In instances of malpractice and illegal dealings, issues of liability apply. In other instances where legality is of no particular concern, issues of accountability still apply. In one specific sense, issues of accountability can be raised in relation to the rights of the small shareholders whose investments often make up the bulk of the corporation’s investments and finances but have little influence on the corporation’s boardroom and its decisions. In another sense, it applies to the employees whose bargaining power is insignificant vis-a-vis big international corporations. But it may also apply to clients, customers, and the millions of others affected by externalities, whose interests are unrepresented and who have no power of redress against decisions affecting their lives. Although in the first two instances (of shareholders and workers) more traditional mechanisms for accountability toward direct stakeholders can be easily devised (even though effective implementation is a different matter), in the latter case the only proper redress seems to come from either governmental intervention or the action and campaigns of civil society groups. In this sense, accountability is nothing different than a form of protest and resistance.

The issue of corporate accountability is revealing of what has been called the iconic status of the idea of accountability, which is often used in the generic rhetorical sense of “good and responsible” governance. This leads back to the beginning of the recent history of the term accountability and how it has increasingly tended to assume some of the meanings more readily associated with responsibility. Indeed, some authors refer to external and internal accountability to distinguish respectively between those instances when there is a specific power of external control (a principal) over the person who provides the account and those instances when there is not such an external power and accountability relies entirely on some kind of internalization of rules of conduct or on the identification of objective standards of good governance. This distinction raises the important idea that the recent progress of the culture of accountability may have obscured the crucial role that the culture of responsibility plays in good and democratic governance. One of the ways to ensure that people in authority are accountable is also, and crucially, to ensure that they are, and feel, responsible, in the sense of treating the power they have over their fellow citizens (or other human beings in general) with the utmost seriousness. It would be wrong to think that accountability is a matter of institutions and mechanisms of control whereas responsibility (in this subjective and moral sense) is only a virtue or disposition. In democratic societies, they can be thought of as interlocking practices and institutions. In fact, experts warned that the “culture of accountability” introduced by the new public management revolution across many professions could end up sapping trust in society. Instead of producing better government, the multiplication of control, regulation, monitoring, and exogenous indicators of performance across public life risks having the unintended consequence of creating mistrust, disaffection, and ultimately cynicism and undermining responsible conduct and consequently accountability. There may therefore be something to be said in favour of keeping both words and concepts alive while stopping short of making accountability mean everything and nothing.

Tuesday, July 1, 2014

Hermeneutics, Folk Etymology, Aristotle & Plato..

Hermeneutics is the theory of text interpretation, especially the interpretation of biblical texts, wisdom literature, and philosophical texts. The terms "hermeneutics" and "exegesis" are sometimes used interchangeably. Hermeneutics is a wider discipline that includes written, verbal, and nonverbal communication. Exegesis focuses primarily upon texts. Hermeneutic, as a singular noun, refers to a single particular method or strand of interpretation (see, in contrast, double hermeneutic). The understanding of any written text requires hermeneutics.
Hermeneutics initially applied to the interpretation, or exegesis, of scripture. It emerged as a theory of human understanding beginning in the late eighteenth and early nineteenth centuries through the work of Friedrich Schleiermacher and Wilhelm Dilthey. Modern hermeneutics includes both verbal and nonverbal communication as well as semiotics, presuppositions, and preunderstandings. Hermeneutic consistency refers to the analysis of texts to achieve a coherent explanation of them. Philosophical hermeneutics refers primarily to the theory of knowledge initiated by Martin Heidegger and developed by Hans-Georg Gadamer in his work Truth and Method. It sometimes refers to the theories of Paul Ricoeur.

Etymology

 
Hermeneutics is derived from the Greek word ἑρμηνεύω (hermeneuō, 'translate' or 'interpret'). It was introduced into philosophy mainly through the title of Aristotle's work On Interpretation, commonly referred to by its Latin title De Interpretatione. It is one of the earliest (c. 360 B.C.) extant philosophical works in the Western tradition to deal with the relationship between language and logic in a comprehensive, explicit, and formal way.
The early usage of "hermeneutics" places it within the boundaries of the sacred. A divine message must be received with implicit uncertainty regarding its truth. This ambiguity is an irrationality; it is a sort of madness that is inflicted upon the receiver of the message. Only one who possesses a rational method of interpretation (i.e., a hermeneutic) could determine the truth or falsity of the message.

 

Folk etymology

 

Folk etymology places its origin with Hermes, the mythological Greek deity who was the 'messenger of the gods'. Besides being a mediator between the gods and between the gods and men, he led souls to the underworld upon death.
Hermes was also considered to be the inventor of language and speech, an interpreter, a liar, a thief, and a trickster. These multiple roles made Hermes an ideal representative figure for hermeneutics. As Socrates noted, words have the power to reveal or conceal and can deliver messages in an ambiguous way. The Greek view of language as consisting of signs that could lead to truth or to falsehood was the essence of Hermes, who was said to relish the uneasiness of those who received the messages he delivered.

 

Aristotle and Plato

In De Interpretatione, Aristotle offers a theory which lays the groundwork for many later theories of interpretation and semiotics:
Words spoken are symbols or signs (symbola) of affections or impressions (pathemata) of the soul (psyche); written words are the signs of words spoken. As writing, so also is speech not the same for all races of men.
But the mental affections themselves, of which these words are primarily signs (semeia), are the same for the whole of mankind, as are also the objects (pragmata) of which those affections are representations or likenesses, images, copies (homoiomata).  [De Interpretatione, 1.16a4]
Equally important to later developments are some ancient texts on poetry, rhetoric, and sophistry:
However, these texts deal with the presentation and refutation of arguments, speeches, and poems rather than with the understanding of texts per se. As Ramberg and Gjesdal note, "Only with the Stoics, and their reflections on the interpretation of myth, do we encounter something like a methodological awareness of the problems of textual understanding."
Some ancient Greek philosophers, particularly Plato, vilified poets and poetry as harmful nonsense. In The Republic, Plato denied poets entry into his "ideal state" until they could prove their value. In Ion, Plato famously portrayed poets as possessed:
You know, none of the epic poets, if they're good, are masters of their subject; they are inspired, possessed, and that is how they utter all those beautiful poems. The same goes for lyric poets if they're good: just as the Corybantes are not in their right minds when they dance, lyric poets, too, are not in their right minds when they make those beautiful lyrics, but as soon as they sail into harmony and rhythm they are possessed by Bacchic frenzy.  [ Plato, Ion, 533e–534a]
The meaning of the poem thus becomes open to ridicule. Whatever hints of truth it may have, the truth is covered up by madness. However, another line of thinking arose with Theagenes of Rhegium, who suggested that, instead of taking poetry literally, it ought to be taken as allegories of nature. Stoic philosophers further developed this idea, reading into poetry both allegories of nature and allegories of ethical behavior.
Aristotle differed with his predecessor, Plato, about the worth of poetry. Both saw art as an act of mimesis, but where Plato saw a pale, essentially false, imitation of reality, Aristotle saw the possibility of truth in imitation. As critic David Richter points out, "For Aristotle, artists must disregard incidental facts to search for deeper universal truths." Thus, instead of being essentially false, poetry may be universally true. [Richter, The Critical Tradition, 57]

(Source Wikipedia)