Friday, February 17, 2017

The 7 Habits Of Highly Effective People, By Stephen R. Covey

A TIMELESS BESTSELLER

'There are very few business books that are essential reading for anyone who wants to make a difference. This is one of the great ones'
-Seth Godin, author of The Icarus Deception

'Every so often a book comes along that not only alters the lives of readers but leaves an imprint on culture itself. The 7 Habits is one of those books'
-Daniel Pink, author of Drive and To Sell Is Human

CONSIDERED ONE OF THE MOST INSPIRING AND IMPACTFUL BOOKS EVER WRITTEN, The 7 Habits of Highly Effective People has captivated readers for 25 years. It has transformed the lives of Presidents and CEOs, educators and parents - in short, millions of people of all ages and occupations have used its step-by-step pathway to adapt to change and to take advantage of the opportunities that change creates.
Recognized as one of Time magazine's 25 most influential Americans, STEPHEN R. COVEY was an internationally respected leadership authority, family expert, teacher, organizational consultant and author. His books have sold more than 25 million copies in 38 languages, and The 7 Habits of Highly Effective People was named the No.1 Most Influential Business Book of the Twentieth Century. After receiving an MBA from Harvard and a doctorate degree from Brigham Young University, he became the co-founder and vice chairman of FranklinCovey, the leading global professional services firm.

Wednesday, August 31, 2016

English Boards Layout at Writer's PlayBook

Forum Bulletin

Welcome
Sub-boards: English: Welcome, Greek: Καλώς Ήρθατε
At this space you can introduce yourselves, talk about you but also learn news relevant with the Forum, its members as well as ways to interact faster and more effectively
Yeses & Noes
Sub-boards: English: Yeses & Noes, Greek: Τα Ναι & Τα Όχι
Here you learn details but also tactics so that you can write within a frame of respect and avoid risks relevant with your way of writing and topic’s choice
The First Studios
Sub-boards: English: The First Studios, Greek: Τα πρώτα στούντιο
It has to do with the vision of Writer’s PlayBook. You can learn news about activities and innovative ideas

Fantasy Realms

Wizardry
Sub-boards: English: Wizardry, Greek: Μαγεία
What is magic and how is it attributed exactly in a script? Fairytales’ chests open and gift you enjoyable moments. You can write your stories and narrate fantasy scenarios in fantasy worlds
World Building
Sub-boards: English: World Building, Greek: Το χτίσιμο του κόσμου
At this space you can talk analytically about how exactly you imagine a fantasy realm, its places, its contradictions, its value systems but also its own nature
Role Playing
Sub-boards: English: Role Playing, Greek: Παιχνίδια ρόλων
It has to do with the meaning of undertaking roles in scenarios, games, real situations but also versions aiming problem solving. Freely narrate within an empire of heroism
Plot Function & Dreaming
Sub-boards: English: Plot Function & Dreaming, Greek: Η λειτουργία της πλοκής & Όνειρα
Dreams, past and future, destiny but also unique secrets, all have its place in the evolution of plot and scenario. At this space you can step into your character’s shoes and dream

Creative Writing

Writers' Elixir
Sub-boards: English: Writer's Elixir, Greek: Το ελιξήριο του συγγραφέα
What is it that makes lovers of writing quest inspiration, continuity, youth and at least this constructed feeling of immortality in their writings?
Dramatic Writing
Sub-boards: English: Dramatic Writing, Greek: Δραματική συγγραφή
Can you imagine a script or a book in cinema terms? Freely narrate stories and metaphors
Writers Are Lovers
Sub-boards: English: Writers Are Lovers, Greek: Οι συγγραφείς είναι εραστές
A journey to the mapping of the creator’s soul and his laws of attraction. What is it that makes a script regress between the writer and its readers?
PlayBooks & ChangeMakers
Sub-boards: English: PlayBooks & ChangeMakers, Greek: PlayBooks & Δημιουργοί Αλλαγών
The dream of the great change but also the rules of playing. Quite often it is being said, make us care and forget about the rules. Can you narrate experiences but also real initiatives?

Characters' Action

Art & Universal Voyagers
Sub-boards: English: Art & Universal Voyagers, Greek: Τέχνη & Κοσμικοί Ταξιδιώτες
Travelers in parallel worlds, which could be their profile, what do they seek above all and which are the upper questionings? How all of these are being attributed in Art terms?
Epic Elements & Action
Sub-boards: English: Epic Elements & Actions, Greek: Επικά Στοιχεία & Δράση
We can say that the epic is the majestic and the heroic. At this space we present samples of heroic fantasy and actions so that these can constitute an integrated script
Avatars, Sorcerers & Kings
Sub-boards: English: Avatars, Sorcerers & Kings, Greek: Άβαταρς, Μάγοι & Βασιλιάδες
At this place we present profiles and bios of characters, Avatars, Sorcerers & Kings in parallel with a basic concept with which they acquire being and action within a plot
Adventurers & Treasure Hunters
Sub-boards: English: Adventurers & Treasure Hunters, Greek: Τυχοδιώκτες & Κυνηγοί Θησαυρών
Adventurers and treasure hunters often create impressive scenarios so much in the field of literature and scenarios as well as electronic games. Can you describe such examples?


Poetic Writing

Allegories
Sub-boards: English: Allegories, Greek: Αλληγορίες
Allegories are the use of metaphors but also symbolic ways so that a truth can be stated more schematically. At this space we express ideas poetically and lyrically, meaning based on metaphors but also personal feelings
Emotion
Sub-boards: English: Emotion, Greek: Συναίσθημα
Quite often a sample of writing especially in the field of art and fantasy, is being constituted so much by fantasy, mythic but also emotional elements. Emphasizing emotion, can you narrate stories?
Dream Sharing
Sub-boards: English: Dream Sharing, Greek: Μοίρασμα Ονείρων
It is being said that sometimes an idea never dies. On the other hand there must be no confusion between dreams and reality. At this space we dare to dream and put ourselves into the stories
On Temptations
Sub-boards: English: On Temptations, Greek: Οι πειρασμοί
Temptations are these that appear during the journey of a man, so that they can test him, forge him and change his character. By criteria such as solidarity, friendship, values, freely narrate stories

The Legends Enliven

Andersen's Theme Park
Sub-boards: English: Andersen's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Άντερσεν
This is a thematic space in which Hans Christian Andersen’s fairytales revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Narnians' Theme Park
Sub-boards: English: Narnians' Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο των Ναρνιανών
This is a thematic space in which stories from The Universe of Narnia revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Nils Holgersson's Theme Park
Sub-boards: English: Nils Holgersson's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Νιλς Χόλγκερσον
This is a thematic space in which stories from The Wonderful Journey of Nils Holgersson’s revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Wonderlands & Tomorrowlands
Sub-boards: English: Wonderlands & Tomorrowlands, Greek: Οι Χώρες των Θαυμάτων & Οι Χώρες του Αύριο
This is a space in which you create your own Wonderlands and Tomorrowlands, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes
Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry
Sub-boards: English: Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry, Greek: Το σχολείο μαγείας του Χόγκουορτς
This is a space in which stories from The Wizarding World of Harry Potter revive, through characters’ narrations, in specific places and for entertaining purposes

The Wizarding Forest

The Feast
Sub-boards: English: The Feast, Greek: Το Συμπόσιο
Into the forest of some fantasy land late in the afternoon, anonymous as a matter of fact characters are having fun, sing, dance, drink beers and enjoy their time together. Narrate freely
The Cosmic
Sub-boards: English: The Cosmic, Greek: Το Κοσμικό
Into the forest of some fantasy land there is an element, the cosmic element with which everyone and everything are interconnected. At this space we tell stories out of fairytale magic
The Alchemists
Sub-boards: English: The Alchemists, Greek: Οι Αλχημιστές
As Paulo Coelho says there are 3 kinds of Alchemists. Those who are vague because they don’t know what they’re talking about, those who are vague because they know what they’re talking about but also know these things address to the heart and not the mind and those who never heard about Alchemy but accomplished to develop The Philosopher’s Stone. At this space we tell stories about Alchemists
The Faerychildren
Sub-boards: English: The Faerychildren, Greek: Τα Νεραϊδοπαίδια
A fairy with a magic wand wrote the magic into the forest with the fairychildren. She is Minerva, inspired by the Goddess of wisdom and war. Can you see through her eyes?

Creative Hypermedia

Visual Arts
Sub-boards: English: Visual Arts, Greek: Οπτικές Τέχνες
At this space you can talk, create but also bring examples of Art forms with an intense visual element, whether this is two-dimensional or three-dimensional
Virtual Worlds
Sub-boards: English: Virtual Worlds, Greek: Εικονικοί Κόσμοι
At this space you can talk and create your own virtual reality but also narrate stories, as scenarios and even as games that simulate a situation of your interest
About Mixed Media
Sub-boards: English: About Mixed Media, Greek: Γύρω από τα Ανάμεικτα Μέσα
At this space you can talk but also create Art the way you perceive it through the combination of more than one creative but also artistic media
Animated Literature
Sub-boards: English: Animated Literature, Greek: Λογοτεχνία σε κίνηση
At this space you can talk about the combination of literature and motion in works of Art which you create or narrate through creative language

Fairytale Fantasy

Garden of Soul
Sub-boards: English: Garden of Soul, Greek: Το περιβόλι της ψυχής
At this space imagine a magical garden, the garden of soul and emotions of your own hero. An endless stairway of values and ideals that reaches up to the Gardens of Heaven. Can you describe it?
A Work Of Fairies
Sub-boards: English: A Work Of Fairies, Greek: Ένα έργο νεράιδων
Have you ever wondered, in fairytales, how nature gets its clothing, meaning the ingredients with which it develops and evolves? It’s all a work of fairies. Would you like us to travel together?
The Magic Castle
Sub-boards: English: The Magic Castle, Greek: Το μαγικό κάστρο
A Castle may has libraries, secret passages, crypts, magical equipment, works of art at its walls, half-darkened rooms, gates to other worlds… Freely narrate its stories and travel with us
The Goblet Of Light
Sub-boards: English: The Goblet Of Light, Greek: Το κύπελλο του φωτός
Goblet of Light is the trophy of a team, a tribe, a world or a house, when many like them fight to conquest the meaning of good battle. Which could be these battles?

Brands & Lands

Inception
Sub-boards: English: Inception, Greek: Απαρχή
At this space we describe a magical land and a magical civilization through which ideas are born, characters are being portrayed and economies are being developed. Describe their Inception
Branding & Writing
Sub-boards: English: Branding & Writing, Greek: Μπράντα & Συγγραφή
Branding oneself as a writer, professional or not, means to describe his voice at its most authentic version, the voice that comes directly from the subconscious. Would you like to test different voices at your scripts?
Themed Attractions
Sub-boards: English: Themed Attractions, Greek: Θεματικά Αξιοθέατα
It has to do with a thematic space, in which spaces, places and in general thematic attractions are being described, through characters and aiming entertainment
Themed Restaurants
Sub-boards: English: Themed Restaurants, Greek: Θεματικά Restaurants
It has to do with a space in which thematic restaurants are being described, people and conversations during dinner, through characters and aiming entertainment
Themed Coffeehouses
Sub-boards: English: Themed Coffeehouses, Greek: Θεματικά Καφέ
It has to do with a space in which thematic coffeehouses are being described, people and conversations during morning and afternoon coffee, through characters and aiming entertainment

DisneyWorld

Recreation
Sub-boards: English: Recreation, Greek: Αναδημιουργία
Here you can create your own heroes, in their own places and with their own stories that will have something from the magic of Disney and fairtytales
Disney Parks
Sub-boards: English: Disney Parks, Greek: Πάρκα Ντίσνεϋ
Here you can narrate analytically moments of entertainment but also adventures in places that will have something from the magic of Disney and will give the sense of a magical park
Disney Youth
Sub-boards: English: Disney Youth, Greek: Νεολαία Ντίσνεϋ
It has to do with a space dedicated to youth. A space at which young people of all ages can talk, interact and entertain themselves having as a background a magical land at the colors of Disney
The Magic Kingdom
Sub-boards: English: The Magic Kingdom, Greek: Το Μαγικό Βασίλειο
The Magic Kingdom at Disney World has to do with Cinderella’s Castle and Princesses that live in it. What it means to live a Castle? How would a Disney Princess feel?

Saturday, August 27, 2016

Η ελληνική διάταξη των Boards του Writer's PlayBook

Forum Bulletin

Welcome
Sub-boards: English: Welcome, Greek: Καλώς Ήρθατε
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συστηθείτε, να μιλήσετε για τον εαυτό σας αλλά και να μάθετε νέα σχετικά με το Φόρουμ, τα μέλη του όπως επίσης και τρόπους για να αλληλεπιδράσετε γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα
Yeses & Noes
Sub-boards: English: Yeses & Noes, Greek: Τα Ναι & Τα Όχι
Εδώ μαθαίνετε λεπτομέρειες αλλά και τακτικές ώστε να γράφετε μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού και να αποφεύγετε τα ρίσκα τα σχετικά με τον τρόπο γραφής σας και την επιλογή του θέματος
The First Studios
Sub-boards: English: The First Studios, Greek: Τα πρώτα στούντιο
Πρόκειται για το όραμα του Writer’s PlayBook. Μπορείτε να μάθετε νέα σχετικά με δραστηριότητες και καινοτόμες ιδέες

Fantasy Realms

Wizardry
Sub-boards: English: Wizardry, Greek: Μαγεία
Τι είναι μαγεία και πως αποδίδεται ακριβώς μέσα σε ένα κείμενο; Τα μπαούλα των παραμυθιών ανοίγουν και σας χαρίζουν ευχάριστες στιγμές. Μπορείτε να γράψετε τις ιστορίες σας και να αφηγηθείτε φανταστικά σενάρια σε φανταστικούς κόσμους
World Building
Sub-boards: English: World Building, Greek: Το χτίσιμο του κόσμου
Στο χώρο αυτό μπορείτε να μιλήσετε αναλυτικά για το πώς ακριβώς φαντάζεστε ένα φανταστικό βασίλειο, τους τόπους του, τις αντιφάσεις του, τα συστήματα αξιών του αλλά και την ίδια του τη φύση
Role Playing
Sub-boards: English: Role Playing, Greek: Παιχνίδια ρόλων
Πρόκειται για τη σημασία της ανάληψης ρόλων σε σενάρια, παιχνίδια, πραγματικές καταστάσεις αλλά και εκδοχές με στόχο την επίλυση προβλημάτων. Αφηγηθείτε ελεύθερα μέσα σε μία αυτοκρατορία ηρωισμού
Plot Function & Dreaming
Sub-boards: English: Plot Function & Dreaming, Greek: Η λειτουργία της πλοκής & Όνειρα
Όνειρα, παρελθόν και μέλλον, πεπρωμένο αλλά και μοναδικά μυστικά, έχουν όλα τη θέση τους στην εξέλιξη της πλοκής και του σεναρίου. Στο χώρο αυτό μπορείτε να μπείτε στα παπούτσια του χαρακτήρα σας και να ονειρευτείτε

Creative Writing

Writers' Elixir
Sub-boards: English: Writer's Elixir, Greek: Το ελιξήριο του συγγραφέα
Τι είναι αυτό που κάνει τους εραστές της γραφής να αναζητούν την έμπνευση, τη συνέχεια, τη νεότητα και έστω αυτήν την κατασκευασμένη αίσθηση αθανασίας στα γραπτά τους;
Dramatic Writing
Sub-boards: English: Dramatic Writing, Greek: Δραματική συγγραφή
Μπορείτε να φανταστείτε ένα γραπτό ή ένα βιβλίο με όρους κινηματογράφου; Αφηγηθείτε ελεύθερα ιστορίες και μεταφορές
Writers Are Lovers
Sub-boards: English: Writers Are Lovers, Greek: Οι συγγραφείς είναι εραστές
Ένα ταξίδι στη χαρτογράφηση της ψυχής του δημιουργού και στους νόμους της έλξης του. Τι είναι αυτό που κάνει ένα κείμενο να παλινδρομεί ανάμεσα σε συγγραφέα και αναγνώστες;
PlayBooks & ChangeMakers
Sub-boards: English: PlayBooks & ChangeMakers, Greek: PlayBooks & Δημιουργοί Αλλαγών
Το όνειρο της μεγάλης αλλαγής αλλά και οι κανόνες του παιχνιδιού. Συχνά λέγεται, κάντε μας να ενδιαφερθούμε και ξεχάστε τους κανόνες. Μπορείτε να αφηγηθείτε εμπειρίες αλλά και πραγματικές πρωτοβουλίες;

Characters' Action

Art & Universal Voyagers
Sub-boards: English: Art & Universal Voyagers, Greek: Τέχνη & Κοσμικοί Ταξιδιώτες
Ταξιδιώτες σε παράλληλους κόσμους, ποιο θα μπορούσε να είναι το προφίλ τους, τι επιζητούν πάνω απ’ όλα και ποιοι είναι οι απώτεροι προβληματισμοί; Πως αποδίδονται όλα αυτά με όρους Τέχνης;
Epic Elements & Action
Sub-boards: English: Epic Elements & Actions, Greek: Επικά Στοιχεία & Δράση
Μπορούμε να πούμε πως το επικό είναι το μεγαλοπρεπές και το ηρωικό. Στο χώρο αυτό παρουσιάζουμε δείγματα ηρωϊκής φαντασίας και δράσεων ώστε αυτά να συγκροτούν ένα ολοκληρωμένο κείμενο
Avatars, Sorcerers & Kings
Sub-boards: English: Avatars, Sorcerers & Kings, Greek: Άβαταρς, Μάγοι & Βασιλιάδες
Στο χώρο αυτό παρουσιάζουμε προφίλ και βιογραφικά ηρώων, Άβαταρ, Μάγων & Βασιλιάδων παράλληλα με ένα βασικό concept με το οποίο αποκτούν υπόσταση και δράση μέσα σε μία πλοκή
Adventurers & Treasure Hunters
Sub-boards: English: Adventurers & Treasure Hunters, Greek: Τυχοδιώκτες & Κυνηγοί Θησαυρών
Οι τυχοδιώκτες και οι κυνηγοί θησαυρών συχνά δημιουργούν εντυπωσιακά σενάρια τόσο στο χώρο της λογοτεχνίας και των σεναρίων όσο και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Μπορείτε να περιγράψετε τέτοια παραδείγματα;

Poetic Writing

Allegories
Sub-boards: English: Allegories, Greek: Αλληγορίες
Αλληγορία είναι η χρήση μεταφορών αλλά και συμβολικών τρόπων για να δηλωθεί πιο παραστατικά μία αλήθεια. Στο χώρο αυτό εκφράζουμε ιδέες ποιητικά και λυρικά, δηλαδή με βάση μεταφορές αλλά και προσωπικά συναισθήματα
Emotion
Sub-boards: English: Emotion, Greek: Συναίσθημα
Συχνά ένα δείγμα γραφής ιδιαίτερα στο χώρο της τέχνης και της φαντασίας, αποτελείται τόσο από φαντασιακά, μυθοπλαστικά αλλά και συναισθηματικά στοιχεία. Τονίζοντας το συναίσθημα, μπορείτε να αφηγηθείτε ιστορίες;
Dream Sharing
Sub-boards: English: Dream Sharing, Greek: Μοίρασμα Ονείρων
Λέγεται πως κάποιες φορές, η ιδέα ποτέ δεν πεθαίνει. Από την άλλη πλευρά δεν θα πρέπει να υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα. Στο χώρο αυτό τολμούμε να ονειρευτούμε και να βάλουμε τους εαυτούς μας μέσα στις ιστορίες.
On Temptations
Sub-boards: English: On Temptations, Greek: Οι πειρασμοί
Οι πειρασμοί είναι αυτοί που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ενός ανθρώπου ώστε να τον δοκιμάσουν, να τον χαλκεύσουν και να του αλλάξουν το χαρακτήρα. Με κριτήρια όπως η αλληλεγγύη, η φιλία, οι αξίες, αφηγηθείτε ελεύθερα ιστορίες

The Legends Enliven

Andersen's Theme Park
Sub-boards: English: Andersen's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Άντερσεν
Αυτός είναι ένας θεματικός χώρος στον οποίο αναβιώνουν τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Narnians' Theme Park
Sub-boards: English: Narnians' Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο των Ναρνιανών
Αυτός είναι ένας θεματικός χώρος στον οποίο αναβιώνουν ιστορίες από το Σύμπαν της Νάρνια, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Nils Holgersson's Theme Park
Sub-boards: English: Nils Holgersson's Theme Park, Greek: Το θεματικό πάρκο του Νιλς Χόλγκερσον
Αυτός είναι ένας θεματικός χώρος στον οποίο αναβιώνουν ιστορίες από Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Wonderlands & Tomorrowlands
Sub-boards: English: Wonderlands & Tomorrowlands, Greek: Οι Χώρες των Θαυμάτων & Οι Χώρες του Αύριο
Αυτός είναι ένας χώρος στον οποίο δημιουργείτε τις δικές σας Χώρες των Θαυμάτων αλλά και Χώρες του Αύριο, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς
Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry
Sub-boards: English: Hogwarts School Of Witchcraft & Wizardry, Greek: Το σχολείο μαγείας του Χόγκουορτς
Αυτός είναι ένας χώρος στον οποίο αναβιώνουν ιστορίες από το μαγικό κόσμο του Χάρι Πότερ, μέσα από αφηγήσεις χαρακτήρων, σε συγκεκριμένους τόπους και για ψυχαγωγικούς σκοπούς

The Wizarding Forest

The Feast
Sub-boards: English: The Feast, Greek: Το Συμπόσιο
Μέσα στο δάσος κάποιας φανταστικής χώρας αργά το απόγευμα, ανώνυμοι στην ουσία ήρωες γλεντούν, τραγουδούν, χορεύουν, πίνουν μπύρες και απολαμβάνουν το χρόνο τους μαζί. Αφηγηθείτε ελεύθερα
The Cosmic
Sub-boards: English: The Cosmic, Greek: Το Κοσμικό
Μέσα στο δάσος κάποιας φανταστικής χώρας υπάρχει ένα στοιχείο, το κοσμικό στοιχείο με το οποίο οι πάντες και τα πάντα είναι ενδοσυνδεδεμένα. Στο χώρο αυτό διηγούμαστε ιστορίες βγαλμένες από τη μαγεία των παραμυθιών
The Alchemists
Sub-boards: English: The Alchemists, Greek: Οι Αλχημιστές
Όπως λέει και ο Πάουλο Κοέλιο, υπάρχουν 3 είδη Αλχημιστών. Αυτοί που είναι αόριστοι γιατί δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε, αυτοί που είναι αόριστοι γιατί ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε αλλά ξέρουν επίσης πως αυτά τα πράγματα απευθύνονται στην καρδιά και όχι στο νου και αυτοί που δεν άκουσαν ποτέ τους για Αλχημεία αλλά κατάφεραν να αναπτύξουν τη φιλοσοφική λίθο. Στο χώρο αυτό διηγούμαστε ιστορίες με Αλχημιστές
The Faerychildren
Sub-boards: English: The Faerychildren, Greek: Τα Νεραϊδοπαίδια
Μία νεράιδα με ένα μαγικό ραβδί έγραψε τα μάγια στον κόσμο με τα νεραϊδοπαίδια. Είναι η Μινέρβα, εμπνευσμένη από τη θεά της σοφίας και του πολέμου. Μπορείτε να δείτε μέσα από τα μάτια της;

Creative Hypermedia

Visual Arts
Sub-boards: English: Visual Arts, Greek: Οπτικές Τέχνες
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συζητήσετε, να δημιουργήσετε αλλά και να φέρετε παραδείγματα μορφών Τέχνης με έντονο το οπτικό στοιχείο, είτε αυτό είναι διδιάστατο είτε τρισδιάστατο
Virtual Worlds
Sub-boards: English: Virtual Worlds, Greek: Εικονικοί Κόσμοι
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συζητήσετε και να δημιουργήσετε τη δική σας εικονική πραγματικότητα αλλά και να αφηγηθείτε ιστορίες, ως σενάρια ακόμα και ως παιχνίδια που να προσομοιάζουν μία κατάσταση της αρεσκείας σας
About Mixed Media
Sub-boards: English: About Mixed Media, Greek: Γύρω από τα Ανάμεικτα Μέσα
Στο χώρο αυτό μπορείτε να συζητήσετε αλλά και να δημιουργήσετε Τέχνη όπως εσείς την αντιλαμβάνεστε μέσα από το συνδυασμό περισσότερων του ενός δημιουργικών αλλά και καλλιτεχνικών μέσων
Animated Literature
Sub-boards: English: Animated Literature, Greek: Λογοτεχνία σε κίνηση
Στο χώρο αυτό μπορείτε να μιλήσετε για το συνδυασμό λογοτεχνίας και κίνησης σε έργα Τέχνης τα οποία δημιουργείτε ή αφηγείστε μέσα από το δημιουργικό λόγο

Fairytale Fantasy

Garden of Soul
Sub-boards: English: Garden of Soul, Greek: Το περιβόλι της ψυχής
Στο χώρο αυτό φανταστείτε ένα μαγικό κήπο, τον κήπο της ψυχής και των συναισθημάτων του δικού σας ήρωα. Μία ατελείωτη σκάλα αξιών αλλά και ιδανικών που φτάνει μέχρι τα περιβόλια του ουρανού. Μπορείτε να το περιγράψετε;
A Work Of Fairies
Sub-boards: English: A Work Of Fairies, Greek: Ένα έργο νεράιδων
Αναρωτηθήκατε ποτέ, στα παραμύθια, πώς η φύση αποκτάει την ενδυμασία της, δηλαδή τα συστατικά εκείνα με τα οποία αναπτύσσεται και εξελίσσεται; Είναι όλα ένα έργο νεράιδων. Θέλετε να ταξιδέψουμε μαζί;
The Magic Castle
Sub-boards: English: The Magic Castle, Greek: Το μαγικό κάστρο
Ένα κάστρο μπορεί να έχει βιβλιοθήκες, μυστικά περάσματα, κρύπτες, μαγικό εξοπλισμό, έργα τέχνης στους τοίχους του, μισοσκότεινα δωμάτια, πύλες σε άλλους κόσμους… Αφηγηθείτε τις ιστορίες του και ταξιδέψτε μαζί μας
The Goblet Of Light
Sub-boards: English: The Goblet Of Light, Greek: Το κύπελλο του φωτός
Το κύπελλο του φωτός είναι το έπαθλο μίας ομάδας, μίας φυλής, ενός κόσμου ή ενός οίκου, όταν πολλοί σαν κι αυτούς πολεμούν για να κατακτήσουν τη σημασία του καλού αγώνα. Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι αγώνες αυτοί;

Brands & Lands

Inception
Sub-boards: English: Inception, Greek: Απαρχή
Στο χώρο αυτό περιγράφουμε μία μαγική χώρα και ένα μαγικό πολιτισμό μέσα από τα οποία γεννιούνται ιδέες, προβάλλονται χαρακτήρες και παράλληλα δημιουργούνται οικονομίες. Περιγράψτε την απαρχή τους
Branding & Writing
Sub-boards: English: Branding & Writing, Greek: Μπράντα & Συγγραφή
Το να μπραντάρει κανείς τον εαυτό του ως συγγραφέα, επαγγελματίας ή μη, σημαίνει να ανακαλύψει τη φωνή του στην πιο αυθεντική της εκδοχή, τη φωνή που έρχεται απευθείας από το υποσυνείδητο. Θέλετε να δοκιμάσετε διαφορετικές φωνές στα γραπτά σας;
Themed Attractions
Sub-boards: English: Themed Attractions, Greek: Θεματικά Αξιοθέατα
Πρόκειται για ένα θεματικό χώρο, στον οποίο περιγράφονται χώροι, τόποι και γενικά φανταστικά αξιοθέατα, μέσα από χαρακτήρες και με στόχο την ψυχαγωγία
Themed Restaurants
Sub-boards: English: Themed Restaurants, Greek: Θεματικά Restaurants
Πρόκειται για ένα χώρο στον οποίο περιγράφονται θεματικά restaurant, άνθρωποι και συζητήσεις κατά τη διάρκεια ενός δείπνου, μέσα από χαρακτήρες και με στόχο την ψυχαγωγία
Themed Coffeehouses
Sub-boards: English: Themed Coffeehouses, Greek: Θεματικά Καφέ
Πρόκειται για ένα χώρο στον οποίο περιγράφονται θεματικά καφέ, άνθρωποι και συζητήσεις κατά τη διάρκεια του πρωϊνού αλλά και του απογευματινού καφέ, μέσα από χαρακτήρες και με στόχο την ψυχαγωγία

DisneyWorld

Recreation
Sub-boards: English: Recreation, Greek: Αναδημιουργία
Εδώ μπορείτε να δημιουργήσετε τους δικούς σας ήρωες, μέσα στους δικούς τους τόπους και με τις δικές τους ιστορίες που θα έχουν κάτι από τη μαγεία της Ντίσνεϋ και των παραμυθιών
Disney Parks
Sub-boards: English: Disney Parks, Greek: Πάρκα Ντίσνεϋ
Εδώ μπορείτε να αφηγηθείτε αναλυτικά στιγμές ψυχαγωγίας αλλά και περιπέτειες μέσα σε τόπους που θα έχουν κάτι από τη μαγεία της Ντίσνευ και θα δίνουν την αίσθηση ενός μαγικού πάρκου
Disney Youth
Sub-boards: English: Disney Youth, Greek: Νεολαία Ντίσνεϋ
Πρόκειται για ένα χώρο αφιερωμένο στο νεανικό κοινό. Ένα χώρο στον οποίο νέοι κάθε ηλικίας μπορούν να συζητήσουν, να αλληλεπιδράσουν και να ψυχαγωγηθούν με φόντο μία μαγική χώρα στα χρώματα της Ντίσνεϋ
The Magic Kingdom
Sub-boards: English: The Magic Kingdom, Greek: Το Μαγικό Βασίλειο
Το μαγικό βασίλειο στον κόσμο της Ντίσνεϋ έχει να κάνει με το κάστρο της Σταχτοπούτας και τις πριγκίπισσες που ζουν μέσα σε αυτό. Τι σημαίνει πραγματικά να ζεις σε κάστρο; Πως θα αισθανόταν μία πριγκίπισσα της Ντίσνεϋ;

Wednesday, May 11, 2016

Χερουβείμ, Τα Πνευματικά Πλάσματα

Τα χερουβείμ ή χερουβίμ (Εβρ. כרוב‎, χερούβ στον ενικό) είναι υψηλόβαθμα αγγελικά ή πνευματικά πλάσματα στην υπηρεσία του Θεού.
Οι πληροφορίες που δίνονται στη Βίβλο είναι ότι
    α) πρόκειται για αγγελικά πλάσματα, ή αγγελιοφόρους,
    β) ενήργησαν ως φύλακες του Κήπου της Εδέμ μετά την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας, προασπίζοντας το θεϊκό θέλημα (Γένεση 3:24),
    γ) περιστοιχίζουν το θρόνο του Θεού, δηλαδή βρίσκονται ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτοιμα να εκπληρώσουν οποιαδήποτε εντολή Του και
    δ) αποτελούν μέρος του ουράνιου άρματος του Θεού (Ιεζεκιήλ 1:5-28· 9:3· 10:1-22· 11:22).
Στη σκηνή του μαρτυρίου του αρχαίου Ισραήλ, διδιάστατες και τρισδιάστατες απεικονίσεις χερουβείμ χρησιμοποιήθηκαν στην εσωτερική διακόσμησή της, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη διακόσμηση του Ναού που οικοδόμησε ο Σολομών. (Έξοδος 26:1, 31· 36:8, 35· 1 Βασιλέων 6:29· 7:28, 32, 35, 36· 2 Χρονικών 3:7· Ιεζεκιήλ 41:18–20, 25)
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, το οποίο πλαισιώνει το Θρόνο του Θεού. Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του «Περί της ουρανίου Ιεραρχίας» λέει ότι η Εβραϊκή λέξη "χερουβείμ" ερμηνεύεται στα Ελληνικά σαν "πλήθος γνώσεως" ή "απόσταγμα σοφίας". Γι αυτό και στην Ορθόδοξη εικονογραφία, τα χερουβείμ εμφανίζονται ως «πολυόμματα», δηλαδή ως αγγελική μορφή περιτριγυρισμένη με πολλά μάτια. Αναφέρονται μάλιστα συχνά ως «πολυόμματα χερουβείμ», σε αντίθεση με τα «εξαπτέρυγα σεραφείμ». Στην ορθόδοξη υμνολογία, είναι γνωστός ο χερουβικός ύμνος (ή απλώς «χερουβικό»), του οποίου το όνομα αναφέρεται στα Χερουβείμ.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Sunday, April 3, 2016

What Is Data Mapping?

A Data Mapping Specification is a special type of data dictionary that shows how data from one information system maps to data from another information system. Creating a data mapping specification helps you and your project team avoid numerous potential issues, the kind that tend to surface late in development or during user acceptance testing and throw off project schedules, not to mention irritating your stakeholders.

Data Mapping Specifications are particularly valuable in the following types of projects:

1.) Data Migration – When source data is migrated to a new target data repository.
2.) Data Integration – When source data is sent to a target data repository on a regular basis and the two data sources do not share a common data model. The integration can happen hourly, daily, weekly, monthly, or even in real-time as is typically required for a system integration.

These might sound similar, and they are. The primary difference between the two is that after a data migration project is complete, the original source data is no longer used or maintained while after a data integration project is complete, both data sources are maintained.
 

The Key Elements of a Data Mapping Specification

Essentially a data mapping specification will analyze, on a field-by-field basis, how to move data from one system to another.  For example, if I were to orchestrate a data feed from the Bridging the Gap article repository to a search engine, I would want to map key attributes of the article, such as the title, category, and content to the attributes specified by the search engine. This analysis exercise would ensure that each piece of information ended up in the most appropriate place in the target data repository.

To achieve this goal, a Data Mapping Specification contains the following elements:

    List of attributes for the original source of data (often with additional information from the data dictionary)
    A corresponding (or “mapped”) list of attributes for the target data repository (again, with additional information from the data dictionary)
    Translation rules defining any data manipulation that needs to happen as information moves between the two sources, such as setting default values, combining fields, or mapping values

Data Mapping is About Resolving Potential Issues

Creating a Data Mapping Specification requires discovering and resolving potential issues prior to the data mapping being implemented. In data migrations and integrations, any number of differences between how data is stored can cause data to be lost or mis-represented.

For example, it may be that your source data has a text field and your target date repository uses an enumerated list. Without analyzing the data and providing logic for mapping the text values to the allowable list values (or initiating appropriate data clean-up efforts), you are likely to experience unexpected errors during the system migration.


Source: http://www.bridging-the-gap.com/what-is-data-mapping/

Monday, March 7, 2016

Η ιστορία του Κωνσταντή

Ο Κωνσταντής φτιάχνει μία κούπα καφέ και προβληματίζεται για τον αγώνα που πρέπει να δώσει ανάμεσα στις σκέψεις, τις λέξεις αλλά και τις σιωπές. Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, το μύθο αλλά και την ιστορία, το παρελθόν αλλά και το μέλλον αρχίζει να συνειδητοποιεί τα λόγια μίας δασκάλας του: «Τα ένστικτά σας θα αλλάξουν». Αναγνωρίζοντας τη δύναμη της αλλαγής των ενστίκτων τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του, παίρνει τον καφέ και μπαίνει στο δωμάτιό του. Κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του μπροστά στον υπολογιστή καθώς αφήνεται να ταξιδέψει ανάμεσα στις σκέψεις αλλά και σε γραπτά κείμενα.
Είναι άραγε οι συγκεκριμένες αντιδράσεις του και η συμπεριφορά του απέναντι στο κοσμικό γίγνεσθαι αιτία για ενδοσκόπηση, σκάψιμο της ψυχής του, ακόμα και λόγος για να διευρύνει την ψυχοδυναμική του? Σηκώνεται από την καρέκλα του, παίρνει τον καφέ και παρέα με τη φαντασία του αρχίζει και κάνει αργά βήματα. Αλήθεια, τι όνομα θα έπρεπε να δώσουμε σε πράγματα, ιδέες, ιδανικά αλλά και καταστάσεις που οφείλουν να είναι κοινά για όλους? Κεντρισμένος από τη διαφορά ταυτότητας και υποκειμένου, ορμώμενος από δημιουργικές ιδέες αλλά και κεκτημένα σκέφτεται. Όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να βάλει τη μικρή του ιστορία να χορέψει με τη μεγάλη ιστορία, θα έχει πάντοτε να αντιμετωπίσει θέματα αλλά και αντιθέσεις.
Ως συγγραφέας κι αυτός, δημιουργεί καθημερινά μέσα από τα πολιτισμικά υλικά που του προσφέρει η βιομηχανία των μέσων, άλλοτε με στόχο την δημιουργικότητα και την έκφραση, άλλοτε για να δημιουργήσει μία βιωματική πύλη ανάμεσα στον εαυτό του, τα ενδιαφέροντά του αλλά και τον πολιτισμό και άλλοτε για λόγους προσωπικής κάθαρσης. Όμως για ένα τέτοιο επίπεδο αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη δημιουργικότητα αλλά και τους καθρεπτικούς νευρώνες, πρέπει να μάθουμε να ανιχνεύουμε το υπόβαθρο συναίσθημα που και στόχο έχει την ανακάλυψη της προσωπικής αυθεντικής φωνής του συγγραφέα και ταυτόχρονα μπορεί να δομήσει την ανάγκη πειθούς.
Παράλληλες γραμμές πλοκής μέσα στην αρχική, καταβυθίσεις σε όνειρα, φλας στο ανθρώπινο μυαλό με στόχο την επίκληση της μνήμης και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος, αλήθεια, πως διάβασα ότι ονομάζονται όλα αυτά? Ανατρέχοντας στα ημερολόγιά του πέφτει πάνω στο άρθρο, μη γραμμικές περιγραφές. Να γιατί η συνοχή των νοημάτων ειδικά σε θέματα φαντασίας πρέπει να είναι πρωταρχική, πόσο μάλλον όταν με τα κλειδιά του μυθιστορηματικού λόγου του συγγραφέα και τα αντικλείδια του αναγνώστη παλινδρομώ όχι μόνο στα βιβλία μου αλλά και στα πεπραγμένα. Επιτελεστική γλώσσα, ή αλλιώς η διαφορά ανάμεσα στο απλά περιγράφω και στο πραγματοποιώ.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Κωνσταντής χάνει την επαφή του με τον κόσμο της βιολογικής συνείδησης και ανοίγοντας την πύλη του φανταστικού εισέρχεται στο Σύμπαν βιβλιοθήκη του Μπόρχες στο οποίο καλείται να διερευνήσει σκοτεινές πτυχές του εαυτού του. Το συλλεκτικό ασυνείδητο του ανθρώπου είναι αυτό στο οποίο αποθηκεύουμε αυτά που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Καλό είναι κάποια στιγμή αυτές οι ιδέες να ξεθαφτούν και να δουλευτούν, είναι όμως και μία έννοια η οποία οικοδομείται από ένστικτα και αρχέτυπα! Έτσι λοιπόν τα όρια της γνώσης, ο χρόνος ως αναπόσπαστο κομμάτι του χώρου αλλά και της δραματικής δράσης, αλλά και η ταχύτητα και ο ρυθμός με τα οποία εξελίσσεται ένα γραπτό, κάνουν όλους εμάς να μπαίνουμε μέσα στα αρχετυπικά σύμβολα και να εκφραζόμαστε προσωπικά.
Ο Τζόναθαν Κάλλερ, συγγραφέας του βιβλίου Λογοτεχνική Θεωρία για να περιγράψει την πρακτική της αφήγησης με τρόπο κοινό και κατανοητό για όλους όπως ακριβώς είναι και η υπόσταση των αρχετύπων, θέτει 6 θεμελιώδεις ερωτήσεις:
1.)    Ποιος μιλά?
2.)    Ποιος μιλά σε ποιον?
3.)    Ποιος μιλά πότε?
4.)    Ποιος μιλά ποια γλώσσα?
5.)    Ποιος μιλά με ποια αρμοδιότητα?
6.)    Ποιος βλέπει? (Point of view of the story)
Μία καλή νεράιδα πλησιάζει το νέο συγγραφέα θέλοντας να τον μυήσει σε μία γενναία γλώσσα αλλά και να του δώσει μία μακρινή υπόσχεση.
«Η πλοκή δεν είναι η ιστορία. Όταν αναγνωρίζουμε την ιστορία με αλλά λόγια το «τι συμβαίνει» τότε μπορούμε να ανακαλύψουμε τη φόρμα και τις επιμέρους αφηγηματικές ενότητες που θα δώσουν λεκτική υπόσταση σε ένα έργο» είναι τα λόγια της Νεφέλης.
 Με βάση τα παραπάνω θέτονται οι βάσεις όχι μόνο για τα κλειδιά του μυθιστορηματικού λόγου αλλά και στο να επιτευχθεί μία σύναψη ανάμεσα σε πλοκή, ήρωες και αναγνώστες.
Η νεράιδα και ο Κωνσταντής συζητούν για τον τρόπο που δημιουργούνται οι χαρακτήρες ως προεκτάσεις ή συμπληρώματα των ανθρώπων, τα προσωπικά μας Avatar σε παράλληλα σύμπαντα! Αν εξαιρέσουμε αυτήν ακριβώς την συμπληρωματική υπόσταση των ηρώων, πρόκειται για ήρωες που απλά εμπλουτίζουν την πραγματικότητα ή μήπως κάποιοι από αυτούς αποκτούν μία μυθική διάσταση ώστε να διαχειριζόμαστε καλύτερα τις δυνάμεις μας, τις αδυναμίες, «τις απειλές» αλλά και τις ευκαιρίες?
Ο συγγραφέας δεν γράφει γιατί ως δια μαγείας απόκτησε ένα περισπούδαστο ταλέντο. Γράφει με ότι έχει. Γράφει γιατί δημιουργεί έναν χάρτινο κόσμο στον οποίο πολλές φορές βρίσκει καταφύγιο από τον πραγματικό, γράφει για να διερευνήσει το alter ego του, γράφει για να ανακαλύψει τον εαυτό του, δεν γράφει πάντα μέσα από φωτεινές διαδικασίες και πολλές φορές γράφει για να κλείσει μία αόρατη πληγή.
Αυτή ακριβώς η δύναμη που έχουν τα χάρτινα όνειρα κεντρίζει την καλή νεράιδα. Και πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί η χώρα στην οποία αυτά ζωντανεύουν.
Μέσα από το Σύμπαν αυτό με τα μαγικά βιβλία στα οποία οι ήρωες μπορούν να ταξιδεύουν μέσα στους κόσμους που δημιουργούνται από τις σελίδες, θα ήθελα να καταλάβουμε λίγο καλύτερα το πώς δημιουργείται ο χώρος και γενικά πού βρίσκονται οι ήρωες (setting). Ως αποτέλεσμα του χρόνου και μάλιστα για αρκετές ανεξάρτητες ιστορίες οι οποίες αποτελούν τα χορικά μίας ευρύτερης που δομείται και από αυτοβιογραφικά στοιχεία, η μνήμη του «τότε» είναι περιορισμένη. Ο Κωνσταντής χάνοντας την επαφή του με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο μπορεί και επαναφέρεται, μεταφέρεται μέσα σε μαγικά βιβλία που ορίζονται με βάση τη συγκινησιακή του μνήμη, με την οποία μπορεί και μεταμορφώνεται κάθε φορά ώστε να εξυπηρετήσει καλύτερα τους σκοπούς του. Πρόκειται για βιβλία που δεν ορίζονται από λέξεις και περιγραφές αλλά από εικόνες, αντικείμενα, σύμβολα, ταξίδια και πάνω απ’ όλα magic.
Μενέλαος Γκίκας

Tuesday, December 8, 2015

The World Of Data Science

Data Science is an interdisciplinary field about processes and systems to extract knowledge or insights from data in various forms, either structured or unstructured, which is a continuation of some of the data analysis fields such as statistics, data mining, and predictive analytics, similar to Knowledge Discovery in Databases (KDD).
Overview
Data science employs techniques and theories drawn from many fields within the broad areas of mathematics, statistics, chemometrics, information science, and computer science, including signal processing, probability models, machine learning, statistical learning, data mining, database, data engineering, pattern recognition and learning, visualization, predictive analytics, uncertainty modeling, data warehousing, data compression, computer programming, artificial intelligence, and high performance computing. Methods that scale to Big Data are of particular interest in data science, although the discipline is not generally considered to be restricted to such big data, and big data solutions are often focused on organizing and preprocessing the data instead of analysis. The development of machine learning has enhanced the growth and importance of data science.
Data science utilizes data preparation, statistics, predictive modeling and machine learning to investigate problems in various domains such as agriculture, marketing optimization, fraud detection, risk management, marketing analytics, public policy, etc. It emphasizes the use of general methods such as machine learning that apply without changes to multiple domains. This approach differs from traditional statistics with its emphasis on domain-specific knowledge and solutions. (The rationale is that developing tailored solutions does not scale.)
Data scientists use their data and analytical ability to find and interpret rich data sources; manage large amounts of data despite hardware, software, and bandwidth constraints; merge data sources; ensure consistency of datasets; create visualizations to aid in understanding data; build mathematical models using the data; and present and communicate the data insights/findings. They are often expected to produce answers in days rather than months, work by exploratory analysis and rapid iteration, and to get/present results with dashboards (displays of current values) rather than papers/reports, as statisticians normally do.
Data science affects academic and applied research in many domains, including machine translation, speech recognition, robotics, search engines, digital economy, but also the biological sciences, medical informatics, health care, social sciences and the humanities. It heavily influences economics, business and finance. From the business perspective, data science is an integral part of competitive intelligence, a newly emerging field that encompasses a number of activities, such as data mining and data analysis.
(Source Wikipedia)

Wednesday, June 10, 2015

Accountability By Encyclopedia Britannica!

Accountability, principle according to which a person or institution is responsible for a set of duties and can be required to give an account of their fulfilment to an authority that is in a position to issue rewards or punishment. Despite the apparent precision of this definition, controversy has arisen about the exact meaning of accountability.

Family resemblances: accountability, responsibility, liability

The term accountable originates from the Latin computare, “to count.” To be accountable required a person to produce “a count” of either the properties or money that had been left in his care. This meaning has endured in all those forms of accountability that are exercised through financial bookkeeping or budgetary records. But more discursive meanings of being accountable, in the sense of “giving an account,” also emerged early in the history of the term. Accountability as an abstract noun therefore refers to both the capacity of and the obligation on someone to produce an account. Yet, it was not in political or legal discussions that accountability first developed as a term of art or as a fully developed and self-standing concept. In politics and administration, responsibility was the technical term that was preferred to indicate the duty that persons in public authority had to “respond” in their conduct and actions as public officials. In law, liability was (and is) preferred to indicate that by doing a certain action (or entering into a certain contract) a person has put himself under an obligation and is therefore answerable for the consequences following from that action (or from entering into that contract). Thus, for a considerable time, accountability was part of a family of words in English that covered a number of interrelated meanings that had to do with issues of political representation, executive and administrative responsibility, and, more loosely, legal liability. The relationships between and within these semantic fields, however, have lately been transformed, with accountability taking on a life of its own.

Two facts stand to indicate the late emergence of accountability as a specific concept. One is its historical absence from dictionaries and encyclopaedias until fairly recently (the 1980s). The other is the lack of precise equivalents in most other languages. This has been noted in the literature because of the internationalization of academic life and the increasing dominance of English as a lingua franca (particularly in international organizations). As accountability has acquired a more prominent role in discussions conducted in English about governance, public administration reform, and the quality of democracy, it has become evident how the semantic field covered by the various uses of accountability cannot easily be captured in other languages, where it was traditionally translated by a group of words that had a closer affinity to the term responsibility: responsabilite (French), responsabilidad (Spanish), Verantwortlichkeit (German). Interestingly, in the Romance languages there is no specific word for liability either, which is similarly rendered by contextual uses of the equivalents of responsibility.

One interpretation of this peculiarity has been to suggest that English, unlike other languages, has developed the concept of accountability to capture at a semantic level a series of practices and institutional structures typical of democracies of the Anglo-American type. Such an interpretation fails to appreciate how closely interrelated the developments of the meanings of accountability and responsibility are in English. It also shows a lack of appreciation (or indeed basic knowledge) of the constitutional and administrative discourses and practices of other countries, where the conceptual elements conveyed by accountability were rendered by a different constellation of terms. It is, however, true that recent developments in politics and management have contributed to the redefinition of accountability and that, as this term has tended to acquire new connotations and normative force, attempts at a direct translation have become more problematic and, nonetheless, more imperative because of the increasing dominance of English as an international language.

Some rough distinctions

To understand the original applications of accountability, some distinctions may be in order. The first set of distinctions refers to the areas to which the idea of accountability may apply. Normally, accountability is said to apply to positions of public office. These comprise both political positions, where representatives or people covering other institutional roles deal with public affairs in the name and interest of the citizens, and administrative positions, where the link with the citizens is mediated by the government. The chain of accountability is different in the two cases, and so is the form that accountability takes. Political accountability is of a more inscrutable nature. In democracies, it depends, on the one hand, on the form and mechanisms of political representation, linking citizens to their legislators, and, on the other hand, on the formalized relationship between executive and legislative powers. Both types of political accountability rely on a rather weak power of control because the position of the “agents” in those two relationships is comparatively stronger in either their knowledge or their ability to control the agenda. Ultimately, legislators can be voted out of office by their constituencies, although governments can be brought down by parliaments (though this does not apply in presidential systems), but whether this is the result of the process of strict accountability for what legislators or governments do while in office or of a more general political evaluation, subject to opinion’s trends, by the electorate remains a moot point. Administrative accountability is apparently more straightforward because it operates within a more definite hierarchical structure where there is a certain division of labour and competencies and where both the content and the process of public decision making and, hence, the role played by individuals can be examined in more detail. There is another area of political and administrative accountability that is concerned less with how well (or badly) public officials operate in the public interest and more with whether they abuse their position of authority. Accountability is here concerned with reducing the opportunities for corruption, maladministration, or legal impropriety that come to people in positions of power. Political and administrative institutions have a series of mechanisms and internal instruments for policing abuses of power, but, ultimately, accountability relies on more traditional legal instruments and the operations of the legal system and the courts at large. Much of the effectiveness of this kind of legal accountability depends on the nature of the legal system itself, as well as on the level of independence of the judiciary from political power.

The second set of distinctions regards the process of accountability. This is concerned with three different questions: who is accountable, to whom, and for what? In the case of political accountability, where this operates as a general mechanism through which citizens hold their legislators accountable through the electoral process, the questions of who and to whom would seem straightforward. Less clear is the answer to the question for what. Indeed, the relationship between the actions and decisions of politicians and their direct consequences is a matter of intense political contention. Besides, no simple mechanism can be devised to hold politicians and governments accountable for the series of often-unrelated decisions that they take during the period they are in office. The issue is somewhat simpler in the case of ministerial and administrative accountability because it may be easier to apportion responsibility and blame when dealing with more specific policy issues or administrative decisions and when the chain of causes and effects can be more easily isolated from the context of other policies and decisions and from the general circumstances of economic and social life. Even so, ministerial and administrative accountability is often easier to deal with (at least conceptually) in cases of maladministration than when trying to establish how well or badly people in public office have operated—an issue that, as can be seen in the following section, has become increasingly central to the definition of public accountability.

When dealing with administrative responsibility, the questions of who is accountable and to whom are rather complex. They suffer, respectively, from the problems that come from “many hands” and “many eyes.” It is indeed often difficult to identify with precision where responsibility lies in decisions taken about complex problems in complex organizations. No single person would have been involved, and it is not easy to apportion either praise or blame if not in the most obvious instances. The principle of ministerial responsibility, often invoked in many constitutional systems, would suggest that responsibility moves upward and that some degree of knowledge and intervention by people higher in the decision-making hierarchy would put on them, rather than on their subordinates, the onus of responsibility and accountability. This is, of course, the theory. The practice of modern governments rarely conforms to such a standard, relying on the obvious (and occasionally self-serving) justification that too many hands were involved and that higher officials should not take the blame for operational mishaps. Moreover, it is often difficult to distinguish between political and administrative decisions, so that—as put forth by critics of the justifications adduced by the U.S. and the U.K. governments for the Iraq War—combined failures tend to cover each other up, with no one ultimately being accountable or taking the blame.

A similar problem arises when one considers accountability from the reverse perspective of the identification of the people “to whom” officials (particularly in the public administration) should be accountable. It would seem that, in the most immediate sense, public servants are directly accountable to politicians and the government of the day. Yet, public servants’ accountability to their political “masters,” or to their superiors in the bureaucratic hierarchy, can only be justified as part of a longer chain, making them ultimately accountable to the citizens and the public at large. This longer chain becomes both evident and problematic when dealing with issues such as whistle-blowing, where the public interest is pitched against the duty of confidentiality in acts of government and where “private” judgment is weighed against the role one has in the public chain of command and responsibility. Furthermore, as the traditional hierarchical structure of government becomes more diffuse, the problem of “many eyes”—who the “principals” in the accountability relationship are—becomes more acute.

Democratic and public accountability

The understanding of accountability in government and public law has changed as the effect of two concomitant processes, concerning the quality of democracy and that of public management. Although the two processes have developed separately (and sometimes in opposite directions), they have had a cumulative effect on the uses of accountability. At a more political level, the traditional forms of electoral and ministerial accountability have increasingly been regarded as limited instruments for controlling political power and making it responsive to the wishes of the electorate. Demands for more effective accountability have therefore tended to expand the instruments of political accountability, looking for ways in which political control can be exercised procedurally and in the course of decision making and not simply ex post facto. One can observe three tendencies in such a process of expansion. The first is the importance given to both administrative transparency and citizens’ right of information. By opening up the process of decision making to public scrutiny, it is hoped that representatives and public officials will be forced to act in the public interest. The second is the introduction of various forms of more direct control or input from the citizens. Institutions such as the ombudsman, who can act as the direct voice of the individual citizen vis-a-vis the public administration, or the recall of public officials, which approximates to a form of imperative mandate, or the more frequent use of referenda on controversial issues are all ways in which public officials and public decision making in general are supposed to be brought into more immediate contact with the wishes of the citizens. More generally, the use of public opinion surveys, focus groups, and other forms of deliberative polling, though often intended for partisan purposes, are other ways in which politicians tend to connect with the citizens and consider their views. The third avenue taken in the expansion of accountability, particularly as a way of curbing corruption and regulating private interest in public affairs, has been the introduction of stricter standards of conduct and the development of various registers of interests. Whether the proliferation of such instruments for the regulation of private conduct has in fact achieved the scope of reducing maladministration is not clear, and it may ultimately depend on the cultural context in which regulation operates. Similarly, the extent to which public officials’ private interests and private life are deemed publicly relevant, and therefore matters of public accountability, varies greatly across both space and time. The impeachment of President Bill Clinton is a case in point, for his “misdemeanors” may well not have been considered constitutionally relevant in other places and other times.

Changes in administrative culture and practices have arguably been even more important as contributing factors in the transformation of both the concept and the institutions of accountability. The greatest impact has come from the paradigm shift introduced by the new public management. Whereas accountability in traditional public administration and administrative law mainly worked procedurally, being concerned with the regular and effective implementation of the substantive policies decided at the political level, the revolution in public management has shifted the emphasis to performance and policy output. This shift has meant a blurring of the distinction between political and administrative competencies, a distinction that has further been weakened by the way in which policy implementation has become more autonomous from the legislative process in modern complex societies, where social legislation takes a more substantive form. The new emphasis on the new public management, and on public administration’s capacity to deliver good services to the citizens, has paradoxically inverted the roles of politics and administration in relation to accountability. Whereas political accountability has become more procedural, administrative accountability has become more focused on output. In principle, this has meant a greater autonomy for the public managers in the way they organize service provision, but it also has led to a greater reliance on a quasi-market form of accountability, where performance is judged, as in the market, by customers’ satisfaction. In truth, however, this is not the whole story. Assessing performance of the public sector (which is still meant to provide public goods, even though in the form of privately enjoyed services) and customers’ satisfaction with it is not easy in the absence of standard market indicators such as profit levels, the equilibrium between supply and demand, hard budgets, and so forth. Hence, accountability has taken the form of a complex series of exogenous indicators of performance and output, such as “targets,” “benchmarks,” and various proxies for consumers’ choice. Together with the proliferation of performance indicators, there has also been a steady increase in monitoring and audit exercises, which in themselves require considerable effort and have considerable costs. In short, the emphasis on output and quasi-market–based forms of accountability has tended to increase, rather than diminish, procedural requirements.

The most evident conceptual innovation of these developments in democratic and public accountability is the change from vertical to horizontal conceptions. Whereas traditional accountability was based on the agent’s obligation to give an account to the principal, and for the latter to judge the agent’s conduct, both democratic and administrative accountability have developed a series of instruments that are meant to produce the agent’s accountability independently from the principal’s judgment and action, though ostensibly in the principal’s own interest. Guillermo O’Donnell, for instance, has introduced the notion of horizontal accountability as a way of describing the operations of checks and balances that various nonmajoritarian institutions perform in democratic systems. Increasingly, particularly in the literature on democratic transformation, democratic accountability is meant loosely as an aspect of the quality of democracy, deriving not so much from the electoral process and from the enjoyment of political rights but from the protection of individual rights in general, the rule of law, and the probity, openness, and performance of the public sector.

The new governance agenda and the culture of accountability

The other important change in the understanding of accountability is its transmigration from the public to both the private and the “third” (voluntary and nonprofit) sector and, at the same time, its application to the international and global sphere. This extension of what was a concept of internal public law to these new areas was the result of both the increasingly normative understanding of accountability as tantamount to democratic legitimacy and the recognition that globalization has provided a different map of political power, where the nation-state and its institutions are no longer in full control of decision making.

The study of accountability in these new areas is a relatively recent phenomenon, connected to the growing influence of neoliberal ideas in the last three decades of the 20th century. Neoliberalism participated in the transformations of accountability described in the previous section by successfully promoting the extensive adoption of market-based ideas by democratic regimes. As more traditional public services areas have been privatized, there has been an attempt to devise institutions of accountability in a nonhierarchical environment by mixing mechanisms of voice (traditional in the public sector) with those of exit (more appropriate to the market). Moreover, the proper context for accountability has become uncertain because the borders between private and administrative law, on the one hand, and public accountability and legal liability, on the other, have become blurred. At the same time, the internationalization of regulation has created possible conflicts between constitutional and international law. Delegation of important areas of the economic and political process to nonmajoritarian institutions and to agencies of experts, at both the national and international levels, has contributed to new problems of accountability by moving it away from the hierarchical structures of law and politics in the nation-state to a networklike form of governance. Regulation, delegation, and internationalization have thus contributed to create new regimes of accountability where the new nonmajoritarian institutions of economic and political governance are seen as playing an important part in horizontal accountability but also as being in need of control, to be made answerable to their own stakeholders or to the citizens of one or more nations.

The “circle of accountability” in which nonmajoritarian institutions are caught is also relevant to the role that nongovernmental organizations (NGOs) are playing in the new accountability regimes. The so-called third sector, particularly in the form of international NGOs and advocacy organizations, has increasingly taken on itself the task of monitoring the operation of both governments and intergovernmental institutions in relation to a number of fields where the rights of individuals and groups are concerned or where international public goods, such as environmental sustainability, are at stake. But as the role of NGOs has become more prominent as an instrument of accountability, they themselves have been made the object of new demands of accountability, which, however, involve the complex operation of identifying who are the “accountees”—those who finance them, their membership, the professional workers running them, or the people whose interests are the object of the NGOs’ activities. A similar conundrum also applies to the accountability of a number of international organizations, mainly financed by developed countries but whose purpose is to help alleviate poverty and welfare problems in poor countries.

Finally, there is the application of ideas and mechanisms of accountability to private corporate governance. Demands for corporate accountability are the effect of the disproportionate power that corporations wield in the modern world, affecting, both directly and indirectly, the life chances of millions, who, despite the great stake they may have in the corporations’ decisions, have little or no chance to influence these decisions, either individually or collectively. Straddling the divide between private and public, corporate accountability has many faces. In instances of malpractice and illegal dealings, issues of liability apply. In other instances where legality is of no particular concern, issues of accountability still apply. In one specific sense, issues of accountability can be raised in relation to the rights of the small shareholders whose investments often make up the bulk of the corporation’s investments and finances but have little influence on the corporation’s boardroom and its decisions. In another sense, it applies to the employees whose bargaining power is insignificant vis-a-vis big international corporations. But it may also apply to clients, customers, and the millions of others affected by externalities, whose interests are unrepresented and who have no power of redress against decisions affecting their lives. Although in the first two instances (of shareholders and workers) more traditional mechanisms for accountability toward direct stakeholders can be easily devised (even though effective implementation is a different matter), in the latter case the only proper redress seems to come from either governmental intervention or the action and campaigns of civil society groups. In this sense, accountability is nothing different than a form of protest and resistance.

The issue of corporate accountability is revealing of what has been called the iconic status of the idea of accountability, which is often used in the generic rhetorical sense of “good and responsible” governance. This leads back to the beginning of the recent history of the term accountability and how it has increasingly tended to assume some of the meanings more readily associated with responsibility. Indeed, some authors refer to external and internal accountability to distinguish respectively between those instances when there is a specific power of external control (a principal) over the person who provides the account and those instances when there is not such an external power and accountability relies entirely on some kind of internalization of rules of conduct or on the identification of objective standards of good governance. This distinction raises the important idea that the recent progress of the culture of accountability may have obscured the crucial role that the culture of responsibility plays in good and democratic governance. One of the ways to ensure that people in authority are accountable is also, and crucially, to ensure that they are, and feel, responsible, in the sense of treating the power they have over their fellow citizens (or other human beings in general) with the utmost seriousness. It would be wrong to think that accountability is a matter of institutions and mechanisms of control whereas responsibility (in this subjective and moral sense) is only a virtue or disposition. In democratic societies, they can be thought of as interlocking practices and institutions. In fact, experts warned that the “culture of accountability” introduced by the new public management revolution across many professions could end up sapping trust in society. Instead of producing better government, the multiplication of control, regulation, monitoring, and exogenous indicators of performance across public life risks having the unintended consequence of creating mistrust, disaffection, and ultimately cynicism and undermining responsible conduct and consequently accountability. There may therefore be something to be said in favour of keeping both words and concepts alive while stopping short of making accountability mean everything and nothing.

Saturday, January 31, 2015

Το βιολογικό ρολόι, Από το βιβλίο των Δρ Μάνος Δανέζης, Δρ Στράτος Θεοδοσίου

Το βιολογικό ρολόι

Από το βιβλίο των Στράτου Θεοδοσίου και Μάνου Δανέζη "Μετρώντας τον Άχρονο Χρόνο" Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 1994

Ο ποιο σκληρός αντίπαλος του σύγχρονου ανθρώπου που καθορίζει το μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων του είναι ο μετρούμενος από τα ρολόγια και τα ημερολόγιά μας ανθρώπινος χρόνος.
Όλοι μας καθημερινά εκνευριζόμαστε όταν χάνουμε τον καιρό μας ή όταν δεν έχουμε καιρό να κάνουμε κάτι που θέλουμε.
Νιώθουμε ότι ο χρόνος κυλάει πολύ αργά, όταν δουλεύουμε και περνάει σαν αστραπή τις αργίες και τις διακοπές. Πολλές φορές την ημέρα κοιτάζουμε τα ρολόγια μας μετρώντας το χρόνο στην προσπάθειά μας να εξοικονομήσουμε κάποιες ώρες και αυτό γιατί επικρατεί η αντίληψη ότι ο χρόνος είναι χρήμα.
Ο χρόνος όμως που μετράνε τα ρολόγια και τα ημερολόγιά μας, δεν είναι παρά ένας απλός τρόπος που συνέλαβε ο ανθρώπινος νους προκειμένου να εξυπηρετήσει τις κοινωνικές και παραγωγικές ανάγκες του.
Στο σημείο αυτό όμως θα πρέπει να προσδιορίσουμε τις έννοιες της νεότητας και του γήρατος και να τις αντιδιαστείλουμε από τις έννοιες του καινούργιου και του παλαιού.

Το καινούργιο και το Παλαιό

Οι έννοιες καινούργιο και παλαιό συνδέονται άμεσα με τη δυνατότητά μας να μετράμε το χρόνο, όπως τον αντιλαμβανόμαστε μέσω των ρολογιών μας. Θεωρούμε νέο κάθε τι που η συγκεκριμένη στιγμή κατά την οποία το περιγράφουμε απέχει χρονικά μικρή απόσταση από τη χρονική στιγμή την οποία θεωρούμε ως το σημείο εμφάνισης ή γέννησής του.. Το αντίθετο το θεωρούμε παλαιό.
Ποιο χρονικό διάστημα όμως μπορούμε να θεωρήσουμε μικρό είναι κάτι σχετικό. Γενικά, θεωρούμε μικρό το χρονικό διάστημα που αντιστοιχεί σε ένα μικρό κλάσμα της ζωής του μελετούμενου γεγονότος. Έτσι έναν άνθρωπο 10 ετών θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε καινούργιο, όπως καινούργιο θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και ένα αστέρι εκατομμυρίων ετών εφόσον η ζωή του διαρκεί δισεκατομμύρια χρόνια.

Νεότης και γήρας

Αντιθέτως οι έννοιες της νεότητας και του γήρατος δεν συσχετίζονται με την συμβατική έννοια της μέτρησης του χρόνου, αλλά με την ικανότητα και τις μεθόδους παραγωγής ενέργειας κάθε οργανισμού.
Όλα τα προηγούμενα γίνονται κατανοητά αν μελετήσουμε τις περιπτώσεις των παιδιών που έχουν γεννηθεί με ταχύτερους βιολογικούς ρυθμούς. Το γεγονός αυτό συμπιέζει το χρόνο της πλήρους βιολογικής τους ανάπτυξης έτσι ώστε λίγα χρόνια μετά τη γέννησή τους να έχουν όλα τα συμπτώματα της βιολογικής γήρανσης.
Οι άνθρωποι αυτοί λέμε ότι είναι καινούργιοι ως προς το χρόνο ύπαρξής τους αλλά γέροι, ως προς την βιολογία τους, δηλαδή ως προς την ικανότητά του οργανισμού τους να παράγουν ενέργεια.
Το ορθότερο λοιπόν με βάση τους προηγούμενους συλλογισμούς, θα ήταν να πούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι καινούργιοι αλλά γέροι, σε αντίθεση με την επικρατούσα γήινη βιολογική συνήθεια οι καινούργιοι άνθρωποι να είναι και νέοι.
ΤΟ ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα αστέρια. Ένα αστέρι μπορεί να είναι πολύ παλαιό ως προς την ηλικία, αλλά συγχρόνως πολύ νέο ως προς την ικανότητά του να παράγει ενέργεια στο εσωτερικό του.

Βιολογία και Χρόνος

Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί οφείλουν λοιπόν την ύπαρξή και το βαθμό ζωτικότητάς τους σε ένα περίπλοκο σύστημα συγχρονισμένων βιολογικών ρυθμών, που καθορίζουν τη λειτουργία τους. Οι περισσότεροι από τους βιολογικούς αυτούς ρυθμούς μεταβάλλονται περιοδικά και επηρεάζονται από περιοδικά φαινόμενα και γεγονότα του εξωτερικού κόσμου, όπως είναι η εναλλαγή μέρας και νύχτας, οι σεληνιακές φάσεις, ο ενδεκαετής ηλιακός κύκλος, οι εποχές του έτους και άλλα φαινόμενα. Όλοι γνωρίζουμε ότι τα λουλούδια ανοίγουν συγκεκριμένη ώρα την ημέρα, διαφορετική για κάθε λουλούδι. Τα αποδημητικά πουλιά μεταναστεύουν συγκεκριμένη περίοδο του έτους, ενώ ο κύκλος της γυναικείας γονιμότητας ακολουθεί γενικά τον 28ήμερο σεληνιακό κύκλο.
Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κάθε είδος οργανισμού λειτουργεί σαν ένα πολύπλοκο «βιολογικό ρολόι», δηλαδή σαν ένας χρονομετρικός μηχανισμός που γερνώντας ξεκουρδίζεται και πεθαίνει.
Για αν μπορεί όμως να ζει ένας οργανισμός, θα πρέπει όχι μόνο να έχει τη δυνατότητα να εκτελεί κάποιες λειτουργίες, αλλά αν τις εκτελεί και στο σωστό χρόνο.
Πως συγκροτείται όμως ένα "βιολογικό ρολόι"; Ο Ισαάκ Χάραρυ και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, ερευνώντας τα αίτια αυτού του φαινομένου, διαπίστωσαν ότι σχεδόν το 1% των κυττάρων κάθε οργανισμού πάλλονται ρυθμικά, χωρίς κανένα εμφανές εξωτερικό ερέθισμα. Πολλαπλασιαζόμενα και αναπτυσσόμενα τα κύτταρα αυτά δημιουργούν ένα πλέγμα νηματίων που απλώνονται προς τα άλλα κύτταρα, αναγκάζοντάς τα να πάλλονται και αυτά με τους ίδιους ρυθμούς των κυττάρων πιλότων.
Ας δούμε όμως αναλυτικότερα μερικούς από τους κυριότερους βιολογικούς ρυθμούς.

Σιρκάδιος ρυθμός

Ο κυριότερος βιολογικός ρυθμός που καθορίζει τις λειτουργίες κάθε οργανισμού είναι ο ημερήσιος ή Σιρκάδιος, από τις λατινικές λέξεις circa που σημαίνει περίπου και dies που σημαίνει ημέρα. Κατά τη διάρκεια μιας ημέρας μπορούμε να αναγνωρίσουμε πολλούς κύκλος οργανικών λειτουργιών όπως:
  1.   Ο κύκλος ύπνου και εγρήγορσης που καθορίζεται από τον εγκέφαλο.
  2.   Η μεταβολή της θερμότητας του σώματος που παίρνει συνήθως την κατώτερη τιμή της κατά τη διάρκεια της νύχτας, μεταξύ 1πμ και 7πμ
  3.   Η κυτταρική διαίρεση, που επιτυγχάνει γρηγορότερους ρυθμούς κατά τη διάρκεια της νύχτας και ιδιαίτερα του ύπνου.
  4.   Ο ρυθμός παραγωγής αιμοσφαιρίων που παίρνει την πιο μεγάλη τιμή τις πρωινές ώρες.
  5.   Η απέκκριση από τα νεφρά άχρηστων προϊόντων , όπως το νάτριο και το κάλιο. Η λειτουργία αυτή φτάνει τους μέγιστους ρυθμούς στο μέσον της ημέρας.
  6.   Η έκκριση των επινεφριδίων η οποία παρουσιάζει μείωση κατά τη διάρκεια του ύπνου και αύξηση κατά τη διάρκεια της μέρας.
  7.  Ο καρδιακός παλμός. Σε φυσιολογικές περιπτώσεις επαναλαμβάνεται περίπου 75 φορές το λεπτό. Ο ρυθμός αυτός παρουσιάζει διακυμάνσεις, φτάνοντας στη χαμηλότερη τιμή του μεταξύ 10μμ και 7πμ.
 Η διατάραξη του ημερήσιου βιολογικού ρυθμού έχει ως επακόλουθο την ανατροπή όλων των προηγούμενων οργανικών λειτουργιών. Οδηγεί τον άνθρωπο σε καταστάσεις ψυχικών και συναισθηματικών εντάσεων και οξυθυμία. Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται σε εργάτες που περνάνε από ημερήσια σε νυχτερινή βάρδια.
Τα αποτελέσματα όμως της ανατροπής του ημερήσιου βιολογικού ρυθμού είναι πολύ έντονα μετά από κάποια αεροπορικά ταξίδια.
Αν το αεροπλάνο κινείται προς δυσμάς με την ταχύτητα περιστροφής της Γης, θα φτάσει στον προορισμό του την ίδια ώρα που ξεκίνησε και αυτό άσχετα με τη διάρκεια του ταξιδιού του. Σε ορισμένα μάλιστα δρομολόγια τα αεροπλάνα που ακολουθούν πορεία πάνω από το βόρειο πολικό κύκλο, κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη από τη φαινόμενη κίνηση του Ήλιου. Αυτό σημαίνει ότι ο ταξιδιώτης μπορεί να φτάσει στον προορισμό του αρκετές ώρες πριν από την ώρα που ξεκίνησε! Αποτέλεσμα αυτής της αναστάτωσης των βιολογικών ρυθμών είναι ζαλάδες και άλλα συμπτώματα αδιαθεσίας που μπορούν να διαρκέσουν μέχρι 3 μέρες.
Οι πιλότοι και οι αεροσυνοδοί των διεθνών αερογραμμών ονομάζουν το φαινόμενο αυτό Τζετ Λαγκ, ενώ οι γιατροί το αποκαλούν σύνδρομο του αεροπλάνου.

Ο Σεληνιακός ρυθμός

Ένας δεύτερος βιολογικός ρυθμός είναι ο Σεληνιακός. Οι γιατροί αποκρυφιστές παλαιότερες εποχές πίστευαν ότι η αποτελεσματικότητα των φαρμάκων ήταν συνάρτηση των φάσεων της σελήνης. Τα καθαρτικά δίνονταν τις πρώτες ημέρες της πανσελήνου, ενώ τα γιατρικά κατά της ταινίας έπρεπε να χορηγούνται κατά προτίμηση όταν το φεγγάρι άδειαζε. Στα χρόνια του Μολιέρου, απαγορευόταν στους γιατρούς να κάνουν αφαιμάξεις σε περιόδους που άδειαζε το φεγγάρι και αυτό διότι, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής εκείνης, υπήρχε κίνδυνος ακατάσχετης αιμορραγίας.
Ακόμα και στην εποχή μας, ο Δρ Ραλφ Μόρρις, καθηγητής φαρμακολογίας στο πανεπιστήμιο του Ιλινόις, ενίσχυσε τη θεωρία περί επιρροής της Σελήνης στις βιολογικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού. Μετά από επίπονες και μακροχρόνιες έρευνες σε μεγάλο αριθμό ελκοπαθών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να αποφεύγονται οι εγχειρήσεις στη φάση της γέμισης της Σελήνης, εκτός αν πρόκειται για επείγοντα περιστατικά.
Σήμερα πλέον η επιστήμη έχει αποδείξει την εναρμόνιση βασικών ανθρώπινων λειτουργιών, όπως η περίοδος της γυναικείας γονιμότητας, με τον σεληνιακό κύκλο των 28 ημερών. Όμως εκτός του ανθρώπινου οργανισμού, η επίδραση των σεληνιακών φάσεων είναι εμφανής και σε άλλους οργανισμούς. Πολλά θαλάσσια ζώα ή φυτά, τα οποία ζουν κοντά στις ακτές, εναρμονίζουν τις λειτουργίες τους με τα φαινόμενα της πλημμυρίδας και της αμπώτιδας που εξαρτώνται άμεσα από τις σεληνιακές φάσεις.

Εποχικός Ρυθμός

Εκτός όμως του σεληνιακού ρυθμού είναι σύνηθες φαινόμενο οι γήινοι οργανισμοί να ακολουθούν έναν εποχικό ρυθμό.
Τα αποδημητικά πτηνά αναγνωρίζουν με εκπληκτική ακρίβεια τα σημάδια του χειμώνα και μεταναστεύουν προς θερμότερες περιοχές, ενώ τα δένδρα καρπίζουν και τα λουλούδια ανθίζουν συγκεκριμένες εποχές. Η πόα η λειμώνιος παράγει τους σπόρους της προτού οι πάγοι σκεπάσουν τη Γη. Ο αμερικανικός λαγός φοράει το λευκό τρίχωμά του, που αποτελεί ένα φυσικό καμουφλάζ, λίγο πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια. Ακόμα οι άνθρωποι νιώθουν περίεργες ψυχικές και συναισθηματικές μεταπτώσεις τις περιόδους που αλλάζουν οι εποχές. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι σε πάμπολλες περιπτώσεις η γήινη βιολογία ακολουθεί με θαυμαστή ακρίβεια έναν εποχικό ρυθμό, που καθορίζει γεγονότα τα οποία πρέπει να συμβούν σε κάποιο συγκεκριμένο χρόνο.

Ηλιακά Φαινόμενα

Τα τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη μιας συνεχούς σωματιδιακής ακτινοβολίας από τον Ήλιο. Το ρεύμα των σωματιδίων που εκπέμπονται, κυρίως πρωτόνια και ηλεκτρόνια, κουβαλάει μεγάλα ποσά ενέργειας που φτάνει και τα 100KeV. Η ακτινοβολία αυτή ονομάστηκε Ηλιακός άνεμος. Κατά την κίνησή του, ο ηλιακός άνεμος παρασύρει το ηλιακό μαγνητικό πεδίο στα όρια της γήινης ατμόσφαιρας, διαταράσσοντας το γήινο μαγνητικό πεδίο.. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι οι μεταβολές της ηλιακής δραστηριότητας, μεταφερόμενες μέσω του ηλιακού ανέμου, επιδρούν άμεσα στην τροπόσφαιρα, διαμορφώνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό τις κλιματολογικές συνθήκες πολλών περιοχών της Γης. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι η ηλιακή δραστηριότητα ακολουθεί πιστά έναν 11ετή κύκλο, θα αναγνωρίσουμε έναν αντίστοιχο βιολογικό ρυθμό. Το γεγονός αυτό είναι αναμενόμενο, εφόσον η ηλιακή δραστηριότητα επιδρά άμεσα πάνω στον εποχικό κύκλο, ενώ η διατάραξη του γήινου μαγνητικού πεδίου και οι πάσης φύσεως ακτινοβολίες επηρεάζουν το πολύπλοκο και ευαίσθητο νευρικό σύστημα όλων των ζωντανών οργανισμών και ιδιαίτερα του ανθρώπου.

Σωματικός ρυθμός

Εκτός όμως του συνηθισμένου βιολογικού ρολογιού, που προσαρμόζεται στα μικρής διάρκειας ουράνια φαινόμενα, υπάρχει και ένα δεύτερο που λειτουργεί ακατάπαυστα σε μια συνεχή και αμετάβλητη εικοσιτετράωρη βάση, ανεξάρτητα από κάθε εξωγενές γεγονός. Το Κοσμικό αυτό βιολογικό ρολόι στηρίζεται στους σταθερούς ρυθμούς της διαδικασίας μεταβολισμού και στις εκκρίσεις της ποτάσας, του συστατικού που χρησιμοποιεί το νευρικό σύστημα, προκειμένου να μεταφέρει μηνύματα σε όλο το σώμα.
Όμως λίγο πριν το 1900, ο Δρ Χέρμαν Σβόμποντα, καθηγητής της Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και ο Δρ Βίλχελμ Φλής, που αργότερα έγινε πρόεδρος της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών, με ανεξάρτητες έρευνές τους , συσχέτισαν τους βιορυθμούς με την Ψυχανάλυση, προσφέροντας μεθόδους για την ερμηνεία της συμπεριφοράς μας. Αποτέλεσμα των ερευνών τους ήταν η ανακάλυψη δύο εσωτερικών βιολογικών ρυθμών που επηρεάζουν τον άνθρωπο σταθερά από τη γέννησή του έως το θάνατό του.
Ο πρώτος ρυθμός που ονομάστηκε σωματικός, έχει σχέση με ένα φάσμα σωματικών παραγόντων , όπως την αντίσταση στις ασθένειες, τη δύναμη, την ταχύτητα, τη φυσιολογία και το αίσθημα της σωματικής ευεξίας. Ο ρυθμός αυτός συμπληρώνεται σε 23 ημέρες.

Συναισθηματικός ρυθμός

Ο δεύτερος ρυθμός ο συναισθηματικός, εξελίσσεται μέσα αρμονικά μέσα σε 28 ημέρες και βρίσκεται σε πλήρη εξάρτηση με τη δημιουργική διάθεση, την ευαισθησία, τη διανοητική υγεία, την αντίληψη του κόσμου και του εαυτού μας και σε κάποιο βαθμό προκαθορίζει το φύλο των παιδιών.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η θεωρία του Φλης, που διαχωρίζει τα κύτταρα σε θηλυκά και αρσενικά. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, κάθε άνθρωπος εξακολουθεί να διατηρεί κύτταρα ή και ιστούς του αντίθετου φύλου. Στα θηλυκά κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού, σύμφωνα με τον Φλης, οφείλεται ο συναισθηματικός ρυθμός των 28 ημερών, ενώ στα αρσενικά ο σωματικός ρυθμός των 23 ημερών.
Λίγα χρόνια αργότερα o Άλφρεντ Τέλτσερ, που ήταν καθηγητής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Ινσπουργκ, ανακάλυψε έναν τρίτο βιορυθμό, τον διανοητικό, που συμπληρώνεται μέσα σε μια περίοδο 33 ημερών και έχει σχέση με τη μνήμη, την ετοιμότητα, την ικανότητα να μαθαίνουμε, καθώς και με την αναλυτική και συνθετική ικανότητα του μυαλού μας.
 Όπως καταλαβαίνουμε από όλα τα προηγούμενα ο φυσικός άνθρωπος και το περιβάλλον του δεν αποτελούν δύο ανεξάρτητα συστήματα. Το μακρινό Σύμπαν, το κοντινό περιβάλλον μας και ο άνθρωπος αποτελούν ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο φαινομενικά πολλών γεγονότων τα οποία αλληλεπιδρούν δυναμικά μεταξύ τους διαγράφοντας μια κοινή πορεία.
Καταστρέφοντας το περιβάλλον, καταστρέφουμε το σύνολο των βιολογικών ρολογιών μας τα οποία καθορίζουν την ίδια μας την ύπαρξη.
Δολοφονώντας το περιβάλλον μας δολοφονούμε τους εαυτούς μας, τα παιδιά μας τα εγγόνια μας.
Πολλές φορές μας ρωτάνε οι φίλοι μας γεμάτοι αγωνία πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να καταστραφεί ο πλανήτης μας από τη σύγκρουσή του με έναν αστεροειδή ή έναν κομήτη που πιθανόν να πέσει πάνω του.
Πάντοτε τους καθησυχάζουμε, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν θα πρέπει να φοβόνται ένα τέτοιο δραματικό γεγονός εφόσον ο πανέξυπνος και εξελιγμένος δυτικός τεχνολογικός πολιτισμός μας θα τα έχει καταφέρει να καταστρέψει τον πλανήτη μας πολύ γρηγορότερα.

Source http://manosdanezis.gr/

Thursday, October 9, 2014

Νέα Επιστημονικά Δεδομένα & Ανθρώπινες Αξίες, Δρ Μάνος Δανέζης


Δρ Μάνος Δανέζης

Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής

Τμήμα Φυσικής ΕΚΠΑ


Για να κατανοήσουμε τη σύγχρονη Φυσική, αλλά και τα σύγχρονα Μαθηματικά, πρέπει ν’ αντιληφθούμε ότι έχουν αλλάξει δραματικά βασικά δεδομένα τα οποία καθόριζαν την έννοια «επιστήμη» μετά το 1600 μ.Χ.

Ένα από αυτά είναι η έννοια της κοινής ανθρώπινης λογικής, της λογικής δηλαδή την οποία ανέπτυξε ο άνθρωπος μέσω των αισθήσεών του και η οποία ταυτιζόταν μέχρι τώρα με την επιστημονική λογική. Σήμερα πλέον, η σύγχρονη επιστημονική σκέψη διαφοροποιείται όλο και περισσότερο από την κοινή ανθρώπινη λογική*, έτσι ώστε όποιος δεν έχει εκπαιδευτεί από μικρός σ’ αυτήν, να μην μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια των φυσικών γεγονότων που περιγράφονται από τη σύγχρονη φυσική θεωρία. Το κακό, βέβαια, είναι ότι το παγκόσμιο εκπαιδευτικό σύστημα δεν βοηθά προς την κατεύθυνση της αφομοίωσης των νέων αυτών νοητικών διαδικασιών.

Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, να αντιμετωπίζει τις νέες επιστημονικές αλήθειες ως μεταφυσικές και θεολογικές, στερούμενες κάθε επιστημονικής και τεχνολογικής αξίας.

Η τεράστια αυτή σύγχυση έχει ως επακόλουθο την γνωστική στρωματοποίηση της κοινωνίας. Έτσι διακρίνουμε αρχικά την μικρή ομάδα εκείνων οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να συνειδητοποιήσουν και να προωθήσουν τα νέα επιστημονικά δεδομένα τα οποία εξελίσσονται έξω από τα όρια της κοινής ανθρώπινης λογικής.

Ένα δεύτερο στρώμα δομείται από όλους εκείνους, ειδικούς ή μη, των οποίων η επιστημονική λογική βρίσκεται ακόμα έγκλειστη στα πλαίσια της κλασσικής κοινής ανθρώπινης λογικής των αισθήσεων. Το στρώμα αυτό περιλαμβάνει δύο επιμέρους κοινωνικές ομαδοποιήσεις:

α. Τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι για διάφορούς λόγους δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δεχθούν την νέα επιστημονική πραγματικότητα και

β. Εκείνους που θέλουν μεν, αλλά δεν γνωρίζουν, ή δεν μπορούν, να αναζητήσουν τις πηγές της νέας γνώσης επειδή αυτή, είτε δεν διατίθεται μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας, είτε διατίθεται με τρόπο που δεν γίνεται κατανοητή.

Η στρωματοποίηση αυτή σε άλλες ιστορικές περιόδους, και σε άλλους πολιτισμούς, οδήγησε στη δημιουργία κλειστών ιερατείων γνώσης τα οποία συν τω χρόνω εξελίχθηκαν σε κάστες, επιζήμιες για την κοινωνία, αλλά και για το μέλλον του πολιτισμού που τις εξέθρεψε.

Το λάθος αυτό δεν θα πρέπει να επαναληφθεί στα πλαίσια του νέου πολιτισμικού ρεύματος των επόμενων αιώνων.

Ορθολογισμός και κοινωνία

Είναι πλέον κοινή πλέον είναι η επιστημονική συνείδηση ότι ο δυτικός ορθολογισμός, αν και αποτελεί έναν αναγκαίο παράγοντα αντιμετώπισης του αισθητού περιβάλλοντός μας, δεν αποτελεί όργανο φερέγγυας διερεύνησης της συμπαντικής φυσικής πραγματικότητας.

Όμως, και στο επίπεδο της κοινωνικής ζωής μας, ο ορθολογισμός πρέπει να αποτελεί μόνο μιαν όψη, την ποσοτική, του πολιτισμού της κοινωνίας μας. Η άλλη όψη, η ποιοτική, συγκροτείται από αξίες, οι οποίες ορθολογικά κρινόμενες δεν έχουν μια πραγματική αντικειμενικότητα.

Όπως αναφέρει ο H. Marcuze: «Ζούμε και πεθαίνουμε κάτω από τη σκέπη της ορθολογικότητας και της παραγωγής. Ξέρουμε πως η εξόντωση είναι ο φόρος της προόδου και πως ο θάνατος είναι ο φόρος της ζωής, ξέρουμε πως η καταστροφή και ο κόπος είναι απαραίτητες προϋποθέσεις της ευτυχίας και της χαράς και ότι οι δουλειές πρέπει να πηγαίνουν καλά, κι ακόμα ξέρουμε πως το να ζητάμε κάτι διαφορετικό είναι Ουτοπία. Η ιδεολογία αυτή είναι η ιδεολογία του κατεστημένου κοινωνικού μηχανισμού, είναι απαραίτητη σ’ αυτόν για τη συνέχιση της λειτουργίας του κι αποτελεί τμήμα της ορθολογικότητάς του… Έξω από αυτή την ορθολογικότητα, βρισκόμαστε αμέσως σ’ ένα κόσμο αξιών κι οι αξίες που είναι έξω από την αντικειμενική πραγματικότητα είναι καθαρά υποκειμενικές. Ο μόνος τρόπος να τους ξαναδώσουμε μια κάποια αφηρημένη κι ακίνδυνη εγκυρότητα, είναι να τους αποδώσουμε μια μεταφυσική δύναμη. Μια τέτοια δύναμη όμως δεν μπορεί να αποδειχθεί, άρα δεν έχει πραγματική αντικειμενικότητα. Οι αξίες αυτές μπορεί να έχουν κάτι το ανώτερο (ηθικά και πνευματικά) δεν είναι όμως πραγματικές, κι έτσι πολύ λίγο μετράνε στις καθημερινές υποθέσεις της ζωής. Το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις ιδέες που, από την ίδια τους τη φύση, δεν μπορούν να επαληθευτούν με επιστημονική μέθοδο. Ακόμα κι όταν τις αναγνωρίζουμε, τις σκεφτόμαστε και τις τιμούμε, εξακολουθούν να θεωρούνται ένοχες για έλλειψη αντικειμενικότητας. Αλλά ακριβώς αυτή η έλλειψη αντικειμενικότητας τις κάνει παράγοντες κοινωνικής συνοχής. Οι ανθρωπιστικές, θρησκευτικές και ηθικές ιδέες δεν είναι παρά ιδανικά, δεν ανακατεύονται με τον κατεστημένο τρόπο ζωής και έτσι μπορούν να διατηρούν την αξία τους παρά το γεγονός ότι αναιρούνται καθημερινά από μια συμπεριφορά που επιβάλλουν οι απαιτήσεις της πολιτικής και της επιχειρηματικής δραστηριότητας» (H. Markuze, Ο μονοδιάστατος άνθρωπος, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1971).

Βιβλιογραφία

Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου: "Το Μέλλον του Παρελθόντος- Επιστήμη και Νέος Πολιτισμός, εκδόσεις Δίαυλος Αθήνα  2010 

Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου: "Έτσι βλέπω τον Κόσμο-Η Επιστήμη του Homo Universalis", Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2012.

Πηγή http://manosdanezis.gr/